گیاه Trachyspermum copticum گیاهی است علفی بدون کرک و معطر با ساقه افراشته به ارتفاع ۲۰ تا ۵۰ سانتیمتر منشعب برگها با پهنگی منقسم دو تا سه بار شانه ای ، آخرین تقسیمات برگها به صورت خطی – رشته ای نوکدار و به ابعاد ۲-۷*۰/۲-۰/۳ میلیمتر ابعاد برگها به طرف بالای ساقه کاهش می یابد؛ چتر واجد پایه ای کم و بیش بلند با تعداد ۸-۶ انشعاب تعداد برگهای گریبان و برگکچه های گریبانک ۵ عدد به شکل سرنیزه ای انگشتی و با نوک تیز است. دندانه های کاسه گل مشخص، تخم مرغی با نوک گرد ، گلبرگها سفید رنگ و در پشت و در بخش میانی کرکدار و در انتها (نوک) چاله دار است. گلبرگ در بالا برگشته ؛ میوه ها به طول ۲ میلیمتر دارای کرکهای کوتاه غده ای شکل است.

محل رویش گیاه زنیان در ایران : بلوچستان ( هوریان و چاه قنبر ) ، آذربایجان، تبریز ، اصفهان ، خوزستان ( بین ایذه و ده دز ) در ارتفاع ۱۱۰۰ متری ، فارس ، کرمان ،باغین ، مکران، خراسان و تربت حیدریه است. در نواحی مختلف اروپای مرکزی هندوستان و مصر نیز می روید .

گرد زنیان از میوه های خشک شده آن به دست میآید گردی به رنگ سبز زیتونی و دارای بوی مشخص تيمول است. این گرد در زیر میکروسکوپ شامل قسمت های زیر میباشد :

الف ) تکه هایی از فیبرهای اسکلرانشیم مربوط به کارپوفور میوه است که اختصاصی نیست

ب ) بخشی از ساختمان دانه سلولهای بافت آندوسپرم بر روی آنها مجاری ترشحی قهوه ای رنگی مشخص است 

ج ) قسمتی از اپیدرم میوه با کرکهای کوتاه و غیر ترشحی تک سلولی با تراکم زیاد که اختصاصی است 

د ) قسمتی از پارانشیم داخلی دانه که فاقد مجرا بوده و اختصاصی است 

ه ) فطرات زردرنگ چربی به وفور ولی اختصاصی نیست

و ) قسمتی از بافت آندوسپرم با بلورهای ستاره ای شکل اکسالات کلسیم

دو گونه دیگر از جنس Ammi به نامهای جزر شیطانی و خله شیطانی نیز در ایران می روید که از نظر دارویی در طب سنتی مورد توجه اند و ممکن است با زنیان اشتباه گردد .