گیاه Bunium persicum ، گیاهی است چند ساله با ریشه های غده گرد ، ساقه هایی به طول ۴۰ تا ۶۰ سانتیمتر ، افراشته ، در طول رگه دار که از ناحیه میانی به صورت دیهیم منشعب شده اند ، برگهای پایینی گیاه دارای دمبرگ طویل ، طرح کلی برگ ، سه گوش با بریدگیهای شانه ای سه لبه ، قطعات اولیه پهنک دارای دمبرگ طویل ، قطعات انتهایی به صورت سرنیزه ای و نوکدار ، با حالت گوه ای ، برگهای ساقه ای دارای غلاف اندکی پهن و چهنکی دو بار شاه ای ، قطعات انتهایی پهنک مستقیم ، نخی شکل و به طول تا ۲۰ میلیمتر می باشد . در برگهای انتهایی تعداد قطعات به چند رشته نخی شکل تحلیل می رود. تعداد چتر ها زیاد و به قطر ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر ، انشعابات چترها نازک ، از یکدیگیر واگرا و به تعداد ۱۵ تا ۲۰ عدد ، طول انشعابات گلدار ، ۱۰ تا ۳۰ میلیمتر و در حالت میوه دار طول انشعابات چتر ۲۵ تا ۵۰ میلیمتر می باشد . گریبان یا وجود ندارد یا دارای ۱ تا ۲ برگک خطی کوچک است . چترکها دارای ۲۰ تا ۳۰ گل ، دمگلهای نازک ، نابرابر و در حالت گل به طول ۲ تا ۳ میلیمتر و در حالت میوه به طول ۵ تا ۱۲ میلیمتر اما نسبت به زمان گلدهی ضخیم نشده است . گلها همگی با رورند. تعداد برگکچه ها گریبانک ۶ تا ۱۰ عدد ، سرنیزه ای -گوه ای ، نوکدار ، کاسه گل بدون دندانه ، گلبرگها به طول تقریبا یک میلیمتر ، تخم مرغی ، چهن ، نابرابر ، لوله جام تقریبا تا بخش میانی آزاد و گلبرگها در انتها خمیده اند. میوه ها کشیده باریک است .

انتشار عمومی این گونه در آسیا و در مناطق : ایران ، ترکمنستان ، افغانستان ، پاکستان ، کشمیر ، آسیای مرکزی و پامیر است .
در ایران در گرگان ( غرب مراوه تپه ، گنبد قابوس ، ۱۰۶ کلیوکتری شاهپسند نزدیک بجنورد )؛ اصفهان ( نردیک نایین ) ؛ فارس ( بین فسا و شیراز ، کوه بیشه نزدیک اصطهبانات )؛ کرمان ( کوه جوپار ، کوه جبال بارز بین بم و جیرفت ، ده بکری ، بین کرمان و بافت ، جنوب شرقی سیرجان ) ؛ خراسان ( نزدیک مشهد ، کوه هزار مسجد ، نزدیک اردک ، بین اردک و تلخور ، کوه نیشابور ، بالای اخلمد ، شمال کاشمر نزدیک ریواش ، بجستان نزدیک فردوس ) ؛ تهران ( پس قلعه ) ، کویر ، سیاه کوه ، دامغان ؛ ۶۶ کیلومتری جنوب شرقی سمنان ، فولات محله شهمیرزاد در ۶۸ کیلومتری شمال شرقی سمنان ، منطقه حفاظت شده توران ، کوه پیغمبر در جنوب رنان آباد ، یزد ( شیرکوه نزدیک ده بالا ) و شتر کوه ؛ گزارش شده است .

پودر میوه ها به رنگ قهوه ای مایل به سیاه با بو و طمع مشخص و دارای ویژگهای میکروسکوچی زیر است :

الف ) سلولهای سطح رویی اندوکارپ

ب ) مقطع عرضی اندوکارپ

ج ) سلولهای سنگی یا اسکلرید مزوکارپ میوه 

د ) سلولهای اپیکارپ حاوی روزنه های تیپ دیاستیک 

د ) بخشی از ویتا 

و ) دسته های فیبر

ز ) آوندهای مارپیچ و منقوط 

ح ) اپی کارپ دانه

و ) برش عرضی ویتا همراه با سلولهای نردبانی اندوکارپ

ط ) بافت آندوسپرم دانه حاوی کریستالهای ریز اکسالات کلسیم

این گیاه در فارماکوپه و کتب گیاهشناسی خارجی ذکر نشده است و تا چندی پیش در ایران نیز با گیاه زیره سیاه با نام علمی Carum carvi اشتباه گرفته می شد. قسمت اعظم اسانس زیره سیاه را کارون تشکیل می دهد . در حالی که این ماده در اسانس زیره کوهی کمتر از ۰/۱ درصد می باشد . از موارد دیگر اشتباه ، میوه گیاه زیره سبز با نام علمی Cuminum cyminum است .