دارچین

نام علمی : Cinnamomum zeylanicum Blume

نام انگلیسی : Ceylon cinnamon

نام خانواده : Lauraceae

اندام مورد استفاده : پوست

سریلانکا حدود ۸۰ درصد از دارچین دنیا را تامین می کند. این ادویه از پوست درختی همیشه سبز تهیه می شود.

به نظر می رسد اسانس هایی که در دارچین وجود دارند، در کاهش اسپاسم و نفخ موثر بوده و اثرات ضد باکتریایی و قارچی داشته باشند. همچنین ترکیبات دارچین می توانند مانند انسولین عمل کرده و قند خون را به صورت ملایم کاهش دهند.

از دارچین برای درمان دیابت، سوهاضمه، اسهال، چاقی و … استفاده می شود. البته اطلاعات کافی برای اثبات این کاربرد ها وجود ندارد.

منابع :

    

پوست، برگ‌ها، گل‌ها، میوه‌ها و ریشه دارچین دارای سابقه‌ای طولانی در طب سنتی و آشپزی در بسیاری از نقاط جهان از جمله چین، هند و ایران است. تصور می شد دارچین به افراد مبتلا به التهاب، درد عصبی، بیماری قلبی، سرفه و سایر بیماری ها کمک می کند.

امروزه محصولات دارچین به عنوان یک مکمل غذایی برای دیابت و کاهش وزن و رینیت آلرژیک ( تب یونجه ) تبلیغ می شود اما سلیخه به عنوان دافع پشه به صورت موضوعی تبلیغ می شود.

Ceylon cinnamon has most often been used by adults in doses of 3 grams by mouth daily. It’s also been used in nasal sprays and mouthwashes.

  • مصرف خوراکی:

دارچین معمولاً در غذاها مصرف می شود. این گیاه هنگامی که به عنوان دارو استفاده می شود احتمالاً بی خطر است.

دارچین به طور ایمن در دوزهای۰/۵ تا ۳  گرم در روز تا ۶ ماه استفاده شده است.

تداخلات متوسط:

  1. داروهای ضد دیابت (antidiabetes drugs): دارچین ممکن است سطح قند خون را کاهش دهد. در نتیجه مصرف آن همراه با داروهای ضد دیابت ممکن است باعث کاهش بیش از حد قند خون شود.
  2. داروهای ضد فشار خون(antihypertensive drugs): دارچین ممکن است فشار خون را کاهش دهد. در نتیجه مصرف آن همراه با داروهایی ضد فشار خون، ممکن است باعث کاهش بیش از حد فشار خون شود.

دارچین معمولاً در غذاها مصرف می شود. اما زمانی که در مقادیر بیشتر از میزان موجود در غذاها در دوران بارداری مصرف شود، به احتمال زیاد خطرناک است. پس جانب احتیاط را رعایت کرده و به مقادیر غذایی بسنده کنید.

دارچین معمولاً در غذا مصرف می شود. اطلاعات  کافی برای دانستن اینکه آیا مصرف مقادیر بیشتر در دوران شیردهی بی خطر است یا خیر وجود ندارد.پس جانب احتیاط را رعایت کرده و به مقادیر غذایی بسنده کنید.

جراحی: دارچین ممکن است در کنترل فشار و قند خون در حین و بعد از جراحی اختلال ایجاد کند. پس حداقل ۲ هفته قبل از جراحی  مصرف دارچین را متوقف کنید.

  1. Volatile oil: chief components – cinnamaldehyde, weiterhin eugenol, cinnamylacetate, cinnamyl alcohol, o methoxycinnamaldehyde, cinnamic acid
  2. Diterpenes: cinnzeylanol, cinnzeylanin
  3. Oligomeric proanthocyanidins
  4. Mucilages

Cinnamon bark contains 0.5-2.5% essential oil, with the main constituents cinnamaldehyde (60-75%), eugenol (1-10%) and cinnamyl acetate (1-5%). The bark contains several bioactive nonvolatile components, e.g. oligopolymeric procyanidins, cinnamic acid and polysaccharides. The main differences between the essential oils of Ceylon and cassia cinnamon ar the lack of eugenol and the presence of coumarin in the latter.

The effects on the gastrointestinal system have been studied in part in preclinical settings. In an animal model of flatulence, the efficacy of cinnamon oil was confirmed. Papaverine-like spasmolytic effects of cinnamon oil and cinnamaldehyde on isolated smooth muscles have been observed. Cinnamaldehyde is an inhibitor of stomach peristalsis and also stimulates bile secretion in vivo. The oil (and its constituent eugenol) exerted anti-inflammatory activity by blocking the enzyme cyclo-oxygenase.

Cinamon oil has pronounced antimicrobial activities (on both bacteria and fungi), although this has no consequence as concerns its therapeutic applications.

  • چرخهٔ زندگی: درخت همیشه‌سبز
    ارتفاع: ۱۵–۸ متر (در حالت طبیعی)، معمولاً تا ۳ متر در کشت تجاری
    ساقه: ضخیم، خاکستری، معطر، با قطر ۶۰–۳۰ سانتی‌متر
    برگ‌ها: متقابل، بیضوی تا کشیده، نوک‌تیز، بدون کرک، صاف، با ۳ رگبرگ طولی برجسته؛ سطح فوقانی شفاف، سطح تحتانی غبارآلود؛ برگ‌های جوان ارغوانی درخشان
    گل‌آذین: خوشه‌ای منشعب و گرزن دوسویه
    گل‌ها: کوچک، سفید مایل به زرد، منظم، با ۶ کاسبرگ پایا در دو ردیف؛ ۱۲ پرچم در ۴ ردیف (ردیف بیرونی غیرزایا و زبانه‌ای)
    میوه: ستهٔ استکانی‌شکل، قهوه‌ای مایل به آبی، همراه با کاسه و نهنج باقی‌مانده؛ بخش گوشت‌دار سبز مایل به قهوه‌ای با دانهٔ روغنی

دارچین در هندوستان و سیلان (نام پیشین کشور سری‌لانکا) رشد می‌کند و امروزه در سیلان، سوماترا، جاوه، مالزی، هندوستان و ایالات متحده آمریکا کشت و بهره‌برداری می‌شود.

دارچین شامل قطعات خشک، لوله‌ای‌شکل، تقریباً چهارگوش و نازک است. قسمت درونی پوست به رنگ قهوه‌ای روشن و قسمت بیرونی آن به رنگ قهوه‌ای تیره مشاهده می‌شود و سطحی زبر و چروکیده دارد. این گیاه دارای بویی معطر و طعمی تند و مطبوع است. پودر دارچین به رنگ قهوه‌ای روشن بوده و بویی معطر و طعمی تند و دل‌پسند دارد.

  • a) قطعه‌ای از بخش اشعه مرکزی با سلول‌های حاوی بلورهای سوزنی اگزالات کلسیم؛ قهوه‌ای‌رنگ، فراوان و اختصاصی
  • b) الیاف فیبری یا قطعاتی از آن‌ها، به طول تا ۶۰۰ میکرومتر؛ به رنگ زرد کمرنگ، دارای مجرای تنگ و ساده، فراوان و اختصاصی؛ قابل مشاهده در بزرگ‌نمایی کوچک و بزرگ
  • c) سلول‌های سنگی از قسمت پوست اولیه؛ زرد کمرنگ، با دیواره ضخیم، گاهی به‌شکل نعل اسب؛ فراوان در بزرگ‌نمایی کوچک و بزرگ
  • d) قطعه‌ای از بافت پارانشیمی پوست، محتوی بلورهای سوزنی‌شکل اگزالات کلسیم، همراه با مجاری ترشحی؛ زرد کمرنگ، فراوان و اختصاصی
  • e) قطعه‌ای از بافت پارانشیمی پوست، محتوی دانه‌های نشاسته؛ فراوان
  • f) دانه‌های نشاسته ساده و مرکب (به قطر ۵ تا ۱۰ و گاه تا ۲۰ میکرومتر)؛ فراوان و با اختصاصیت کمتر

دارچین را نباید با گونه های دیگر گیاهان دارچین مانند C.loureirii و C.burmanii و C.cassia (سلیخه) و C.aromaticum اشتباه کرد. صفات میکروسکوپی و ماکروسکوپی این گیاهان با یکدیگر متفاوت است.

مناسب برای اقلیم‌های مرطوب گرمسیری با بارندگی فراوان. نسبت به خشکی مقاومت کمتری داشته و نیاز به محیط مرطوب و بارانی دارد.

کلیه حقوق مادی و معنوی وب سایت و اپلیکیشن فیتانو متعلق به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان می باشد و هر گونه کپی برداری از محتوا و طرح های این وبسایت پیگرد قانونی دارد.

پنل کاربری

ورود 

ثبت نام

دانلود اپلیکیشن