روبارب احتمالا برای موارد زیر موثر می باشد:

1. علائم یائسگی: به نظر می رسد مصرف خوراکی عصاره ریشه روبارب علائم یائسگی از جمله گرگرفتگی، خلق و خو، کیفیت زندگی و خستگی را بهبود می بخشد.
2. التهاب پانکراس (پانکراتیت): مصرف روبارب به صورت خوراکی یا مقعدی ممکن است به کاهش درد و سایر علائم پانکراتیت کمک کند. همچنین ممکن است مدت زمان بستری در بیمارستان برای پانکراتیت را کاهش دهد.

Adults (18 Years and Older)

1. There is insufficient evidence to recommend a dose for rhubarb. Furthermore, there is no consensus about doses using rhubarb, and there is a wide range of doses and preparations that have been studied or used.
2. Traditionally, rhubarb has been taken as a decoction, tincture, tea, or powdered root for conditions such as constipation, diarrhea, or upset stomach in doses ranging from 0.1-4.0 g daily. Enemas using 10 g of rhubarb powder have also been used twice daily for up to 7 days in chronic renal (kidney) failure patients.
3. Rhubarb is possibly safe when used short-term (less than 8 days) in lower doses. For upper gastrointestinal bleeding, 3 g alcoholic extract tablets or powder or 6 mL of rhubarb syrup has been taken two to four times daily for up to 2 weeks. For gonorrhea, seven to eight tablets of rhubarb (dose not specified) has been taken three times daily for 4 days.
4. Rhubarb is often taken in large doses when using the crude material (root or stalk), and up to 50 g of Rheum officinale decocted in 200 mL of liquid ingested once daily for 16 days has been used for hepatitis. For hypercholesterolemia (high cholesterol levels), 27 g of ground rhubarb fiber stalk has been taken daily for 4 weeks. Lower doses have been studied in chronic renal failure patients: 6-9 g of rhubarb daily for 6-22 months with an initial dose of 1 g daily; 0.5 g daily with maximum doses of 3 g daily for 4 weeks has been used; 1-3 g of rhubarb extract daily for 6-48 months, with an average of 18.9 months.
5. For preeclampsia, 0.75 g of rhubarb taken by mouth daily for 9-10 weeks, from the 28th week of pregnancy until delivery, has been used.

Children (Younger than 18 Years)

1. There is insufficint evidence to recommend a dose for rhubarb in children. According to traditional use, when rhubarb is used in older children or elderly individuals older than 65 years, lower-strength preparations should be used. In case reports, rhubarb has caused neonatal jaundice.
2. For the treatment of hepatitis, 25-30 g of Rheum officinale decocted in 200 mL of liquid has been taken once daily for 16 days, with a 1-day break every six treatments. For simple obesity, 5 tablets of 2.5-3.75 g of refined rhubarb extract have been taken every night for 1 week.

• مصرف خوراکی:

ساقه روبارب معمولاً به عنوان غذا مصرف می شود. ریشه و ریزوم روبارب زمانی که در مقادیر دارویی تا ۲ سال مصرف شوند، احتمالاً بی خطر هستند. ساقه روبارب زمانی که در مقادیر دارویی تا ۴ هفته مصرف شود، احتمالاً بی خطر است. روبارب معمولاً به خوبی تحمل می شود. عوارض جانبی ممکن است شامل درد معده، اسهال، حالت تهوع، استفراغ و گرفتگی عضلات باشد.
برگ های روبارب احتمالاً ایمن نیستند. برگ های روبارب حاوی اسید اگزالیک است که می تواند باعث درد معده، اسهال، استفراغ، تشنج و مرگ شود.

• مصرف پوستی:

مصرف پوستی روبارب احتمالا بی خطر است.

تداخلات متوسط:

1. دیگوکسین: روبارب نوعی ملین است. ملین های محرک می توانند سطح پتاسیم را در بدن کاهش دهند. سطوح پایین پتاسیم می تواند خطر عوارض جانبی دیگوکسین را افزایش دهد.
2. داروهای ضد التهابی (کورتیکواستروئیدها): روبارب نوعی ملین است. ملین های محرک می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. برخی از داروهای ضد التهابی به نام کورتیکواستروئیدها نیز می توانند سطح پتاسیم را کاهش دهند. مصرف این محصولات با هم ممکن است باعث کاهش بیش از حد سطح پتاسیم شود.
   
3. داروهای نفروتوکسیک: روبارب ممکن است به کلیه ها آسیب برساند. برخی از داروها نیز می توانند به کلیه ها آسیب برسانند. مصرف روبارب با دارویی که می تواند به کلیه ها آسیب برساند ممکن است خطر آسیب کلیه را افزایش دهد.
4. ملین های محرک: روبارب نوعی ملین است . ملین های محرک می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. مصرف روبارب با سایر ملین های محرک ممکن است باعث اسهال بیشتر و سطح بسیار پایین پتاسیم شود.
5. وارفارین: روبارب می تواند به عنوان یک ملین عمل کند. در برخی افراد روبارب می تواند باعث اسهال شود. اسهال می تواند اثرات وارفارین را افزایش داده و خطر خونریزی را افزایش دهد.
6. داروهای مدر: روبارب ملین است. برخی از ملین ها می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. داروهای مدر نیز می توانند سطح پتاسیم را کاهش دهند. مصرف روبارب همراه با داروهای مدر ممکن است باعث کاهش بیش از حد پتاسیم شود.
7. داروهایی که می توانند به کبد آسیب برسانند (داروهای هپاتوتوکسیک): روبارب ممکن است به کبد آسیب برساند. برخی از داروها نیز می توانند به کبد آسیب برسانند. مصرف روبارب همراه با دارویی که می تواند به کبد آسیب برساند ، ممکن است خطر آسیب کبدی را افزایش دهد.
8. سیکلوسپورین: مصرف روبارب و سیکلوسپورین با هم ممکن است سطح سیکلوسپورین را در خون کاهش دهد. این ممکن است اثرات سیکلوسپورین را کاهش دهد.

روبارب معمولا در غذاها مصرف می شود. روبارب در صورت استفاده در مقادیر بیشتر، احتمالاً ناایمن است.

روبارب معمولا در غذاها مصرف می شود. روبارب در صورت استفاده در مقادیر بیشتر، احتمالاً ناایمن است.

1. بیماری های دستگاه گوارش (GI): اگر دچار انسداد روده، آپاندیسیت، درد معده غیرقابل توضیح یا شرایط التهابی مانند بیماری کرون، کولیت، و سندرم روده تحریک پذیر (IBS) هستید، روبارب مصرف نکنید.
2. بیماری کلیوی: مواد شیمیایی در روبارب وجود دارد که ممکن است به کلیه ها آسیب برساند و یا خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش دهد. اگر بیماری کلیوی دارید، از مصرف روبارب اجتناب کنید.
3. سنگ کلیه: روبارب حاوی ماده شیمیایی است که می تواند در بدن به سنگ کلیه تبدیل شود. اگر سابقه سنگ کلیه داشته اید، روبارب مصرف نکنید.
4. مشکلات کبدی: روبارب می تواند عملکرد کبد را در افرادی که قبلاً مشکلات کبدی دارند ، بدتر کند. افرادی که مشکلات کبدی دارند، از مصرف روبارب اجتناب کنند.

1. Anthracene derivatives (3-12%): chief components 1- or 8-O-fJ-glucosides of the aglycones rheumemodin, aloe emodin, rhein, chrysophanol, physcion (together 60-80%), 8,8′-diglucosides of dianthrones (10-25%), including among others, sennosides A and B
2. Tannins: gallo tannins, including among others galloyl glucose, galloyl saccharose, lindleyine, isolindleyine
3. Flavonoids (2-3%)
4. Naphthohydroquinone glycosides

Rhubarb roots contain 3-12% of hydroxyanthracene derivatives, mainly comprising anthraquinone mono- and diglycosides (55-80%), and dianthrone glycosides (sennosides, 10-20%); aglycones and anthrone glycosides are present in only small amounts. Rhubarb also contains a noteworthy amount (5%) of gallotannins. There are contradictory reports on the stilbene content of the roots. Rhei radix meeting the criteria of the European Pharmacopoeia should be free of these substances.

The mode of action of the anthranoids is based on increasing the colonic motility, thereby reducing the transit time and fluid. The absorption of water and electrolytes (Na+and Cl- ) is decreased, whereas the leakiness of the tight junctions and the secretion of water and electrolytes into the lumen are augmented. Tannins may counteract the laxative effect of the anthraquinones, and rhubarb is therefore considered to be a milder laxative than other anthraquinone-containing plants.