هند احتمالا اولین رویشگاه بادمجان بوده است. کلمه بادمجان از بادنگان گرفته شده و آن هم از زبان سانسکریت مشتق شده است و در بسیاری از زبان های دنیا با تغییراتی به همین عنوان شناخته می شود.  پوست آن حاوی آنتوسیانین دلفینیدین (delphinidin) است و خاصیت آنتی اکسیدانی دارد. آلکالوئید های استروئیدی در بخش سبزرنگ پوست آن وجود دارد.  بیش از ۹۲ درصد آن را آب تشکیل می دهد و به عنوان یک غذای کم کالری ولی خوشمزه مورد توجه است.

Solanum melongena که معمولاً به عنوان بادمجان شناخته می شود، یک محصول مهم اقتصادی در خانواده Solanaceae است. این گیاه به طور گسترده در مناطق گرمسیری و معتدل کشت می شود و در کنار گوجه فرنگی و سیب زمینی جزو پرمصرف ترین سبزیجات در سطح جهان است. تا سال ۲۰۱۷، تولید جهانی به ۵۲.۳ میلیون تن رسید که نشان دهنده اهمیت فزاینده کشاورزی آن است.

بادمجان دارای تنوع زیادی است که شامل میوه‌هایی با اشکال مختلف (بیضوی، کشیده، استوانه‌ای، شبیه چماق) و رنگ‌های متنوع (بنفش، سبز، بنفش با راه‌راه سفید) است. با این حال، میوه‌های بیضوی کشیده با پوست بنفش تیره یا سیاه، در بازار رایج و پرطرفدار است که به دلیل کیفیت تغذیه‌ای بالایشان محبوب‌اند.

از نظر تغذیه‌ای، بادمجان یک غذای ارزان، کم‌چرب و منبع خوبی از انرژی، پروتئین، فیبر و ویتامین‌ها است. همچنین بادمجان حاوی ترکیبات زیست‌فعال مانند آنتی‌اکسیدان‌ها و Nutraceutical مثل آنتوسیانین‌ها و اسید کلروژنیک است. این ترکیبات به شهرت آن به عنوان یک غذای کاربردی با مزایای سلامتی بالقوه کمک می کنند.

بادمجان حاوی گلیکوآلکالوئیدها و ساپونین ها است که مسئول طعم تلخ آن است. این ترکیبات در سطوح بالا سمی می باشند؛ اما همین ترکیبات به دلیل تأثیری که بر جذب عناصر غذایی دارند، می توانند گیاه را در برابر آفات محافظت کنند. قابل ذکر است که گلیکوآلکالوئیدها دارای فعالیت های دارویی هستند؛ از جمله اثرات ضد سرطانی و مهاری استیل کولین استراز، که ممکن است برای اختلالات عصبی مانند بیماری آلزایمر مفید باشد.