آلوئه ورا

نام علمی : .Aloe vera L

نام انگلیسی : Aloe

نام خانواده : Asphodelaceae

اندام مورد استفاده : برگ

آلوئه ورا گیاهی کاکتوسی شکل است که در آب و هوای گرم و خشک رشد می کند. بخش داخلی ژل مانند و لاتکس ( شیرابه) این گیاه بخش های کاربردی آن هستند.

 ژل آلوئه ورا ممکن است برای بعضی بیماری های پوستی مانند پسوریازیس موثر باشد. همچنین به نظر می رسد این گیاه می تواند سرعت ترمیم زخم را با افزایش جریان خون ناحیه ی درگیر بیشتر کرده و اثرات آنتی باکتریال و ضد قارچی داشته باشد.

لاتکس آلوئه ورا حاوی موادی است که عملکرد ملینی دارند. صبر زرد از لاتکس آلوئه ورا به دست می آید که عکس آن را در تصاویر مشاهده می کنید.

بعضی از محصولات آلوئه ورا از کل برگ گیاه به صورت له شده تهیه می شوند. در نتیجه حاوی ژل و لاتکس همراه هم هستند.

 معمولا از ژل آلوئه ورا برای بیماری هایی مانند آفتاب سوختگی، آکنه، شوره سر، چاقی، دیابت، استئوآرتریت و … استفاده می شود. با این حال اطلاعات کافی برای اثبات این کاربرد ها وجود ندارد.

منابع :

     

آلوئه ورا احتمالا برای موارد زیر موثر است:

  1. آکنه: استفاده از ژل آلوئه بر روی پوست در صبح و عصر، در کنار یک داروی ضد آکنه تجویزی، می تواند آکنه را در برخی از کودکان و بزرگسالان بهبود بخشد.
  2. سوختگی: استفاده از ژل یا کرم آلوئه ورا بر روی پوست می تواند زمان بهبودی را در افراد مبتلا به سوختگی درجه یک یا دو کاهش دهد.
  3. یبوست: مصرف خوراکی شیرابه (لاتکس) آلوئه می تواند یبوست را کاهش دهد. اما استفاده از آن به عنوان ملین توسط FDA به دلیل نگرانی‌هایی که بابت ایمنی آن وجود داشت ممنوع شد.
  4. دیابت: مصرف خوراکی آلوئه ورا می تواند قند خون و HbA1c را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش دهد.
  5. تبخال تناسلی: استفاده از کرم حاوی نیم درصد عصاره آلوئه ورا سه بار در روز ممکن است به بهبود ضایعات تبخال تناسلی کمک کند.
  6. لیکن پلان (lichen planus): استفاده از دهانشویه حاوی ژل آلوئه ورا سه بار در روز به مدت ۱۲ هفته یا استفاده از ژل حاوی آلوئه دو بار در روز به مدت ۸ هفته می تواند درد ناشی از راش های خارش دار دهان در بیماران لیکن پلان را کاهش دهد.
  7. چاقی: مصرف یک محصول خاص آلوئه (Aloe QDM complex, Univera Inc ) دو بار در روز به مدت ۸ هفته ممکن است وزن بدن و توده چربی را در افراد دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به دیابت یا در مرحله ی پیش دیابت کاهش دهد.
  8. فیبروز زیرمخاطی دهان (oral submucusal fibrosis): استفاده از ژل آلوئه ورا سوزش ناشی از این بیماری را کاهش می دهد. اما به نظر نمی رسد توانایی باز کردن دهان یا بهبود حرکات گونه و زبان را بهبود بخشد.
  9. پسوریازیس: به نظر می رسد استفاده از کرم حاوی نیم درصد عصاره آلوئه ورا به مدت ۴ هفته باعث کاهش پلاک های پوستی می شود. اما به نظر نمی رسد استفاده از ژل آلوئه ورا همان اثرات را داشته باشد.
  10. آسیب پوستی ناشی از پرتودرمانی (radiation dermatitis): استفاده از ژل آلوئه ورا بر روی پوست در طول و بعد از پرتودرمانی ممکن است آسیب پوستی ناشی از پرتودرمانی را کاهش داده یا به تاخیر بیندازد.
  11. زخم های دهانی ناشی از آسیب یا مالش (traumatic oral ulcers ): استفاده از ژل حاوی آلوئه ورا بر روی لثه ها پس از استفاده از وسایل دندانپزشکی مانند پروتز ها ، به پیشگیری از زخم های دهان کمک می کند.

Adults (18 Years and Older)

  • Pure Aloe vera gel is often used liberally on the skin three to four times per day for the treatment of sunburn and other minor burns. Creams and lotions are also available.
  • The dose often recommended for constipation is the minimum amount to maintain a soft stool, typically 0.04-0.17 g of dried juice (corresponds to 10-30 mg of hydroxyanthraquinones) by mouth. Alternatively, in combination with celandine (300 mg) and psyllium (50 mg), 150 mg of the dried juice per day of aloe has been found to be effective as a laxative in research.
  • Deaths have been associated with Aloe vera injections under unclear circumstances. Injected use is not recommended due to a lack of safety data.
  • Other uses of aloe from scientific studies include the treatment of genital herpes (0.5% cream applied to lesions for 5 consecutive days per week for 2 weeks) and psoriasis (0.5% cream applied to skin three times per day for 5 consecutive days per week for 4 weeks).

Children (Younger than 18 Years)

  • Topical (skin) use of aloe gel in children is common and seems to be well tolerated.
  • Aloe taken by mouth has not been studied in children and theoretically may have harmful effects, such as lowering reducing blood glucose levels. Therefore, it is not recommended.
  • مصرف خوراکی:

مصرف خوراکی ژل آلوئه ورا در کوتاه مدت بی خطر است. ژل آلوئه با دوز ۱۵ میلی لیتری روزانه تا ۴۲ روز به صورت ایمن قابل استفاده است. یک فرآورده ویژه از ژل آلوئه ورا به نام Aloe QDM complex Univera Inc در دوز روزانه ۶۰۰ میلی گرم تا ۸ هفته به صورت ایمن استفاده شده است.

عصاره آلوئه در صورت مصرف کوتاه مدت احتمالاً بی خطر است.

خوردن شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا یا عصاره برگ کامل آن احتمالاً در هر دوزی خطرناک است. خصوصا لاتکس آلوئه ورا در دوز بالا خطرناک است و می تواند عوارض جانبی ای مانند معده درد ایجاد کند.

استفاده طولانی مدت از مقادیر زیاد شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا ممکن است عوارض جانبی جدی ای از جمله مشکلات کلیوی و قلبی ایجاد کند.

مصرف روزانه ۱ گرم شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا می تواند کشنده باشد.

  • مصرف پوستی:

ژل آلوئه به احتمال زیاد بی خطر است.

تداخلات شدید:

  1. دیگوکسین (digoxin): شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا نوعی ملین به نام ملین محرک است. ملین های محرک می توانند سطح پتاسیم را در بدن کاهش دهند. سطوح پایین پتاسیم می تواند خطر عوارض جانبی دیگوکسین را افزایش دهد.

تداخلات متوسط:

  1. داروهای ضد دیابت (antidiabetes drugs): ژل آلوئه ممکن است سطح قند خون را کاهش دهد. در نتیجه مصرف آلوئه ورا همراه با داروهای ضد دیابت ممکن است باعث کاهش بیش از حد قند خون شود.
  2. ملین های محرک: شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا نوعی ملین به نام ملین محرک است. ملین های محرک می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. در نتیجه مصرف این دو کنار هم ممکن است این عوارض را تشدید کند.
  3. وارفارین (warfarin): شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا یک نوع ملین به نام ملین محرک است. ملین های محرک، حرکات روده را بیشتر می کنند و در برخی افراد می توانند باعث اسهال شوند. اسهال می تواند اثرات وارفارین را افزایش داده و خطر خونریزی را بیشتر کند.پس در صورت مصرف وارفارین از مقادیر زیاد لاتکس آلوئه ورا استفاده نکنید.
  4. داروهای مدر(diuretic drugs): شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا یک ملین است. برخی از ملین ها می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. داروهای مدر هم‌سطح پتاسیم خون را کاهش می دهند. پس مصرف این دو کنار هم ممکن است این عارضه را تشدید کند.
  5. داروهای ضد انعقاد / ضد پلاکت (anticoagulant\antiplatelet drugs): آلوئه ورا ممکن است سرعت لخته شدن خون را کند کند. در نتیجه مصرف این دو کنار هم می تواند خطر کبودی و خونریزی را افزایش دهد.

ژل آلوئه و شیرابه (لاتکس) احتمالاً در صورت مصرف خوراکی خطرناک هستند. حتی گزارشی وجود دارد که آلوئه ورا با سقط جنین ارتباط داده است. همچنین ممکن است خطر نقایص مادرزادی افزایش پیدا کند. اگر باردار هستید  آلوئه را به صورت خوراکی مصرف نکنید.

ژل آلوئه ورا و شیرابه (لاتکس) آن احتمالاً در مصرف خوراکی خطرناک هستند. اگر در دوران شیردهی هستید  آلوئه را به صورت خوراکی مصرف نکنید.

  1. بیماری های روده ای مانند بیماری کرون، کولیت اولسراتیو یا انسداد: در صورت داشتن هر یک از این بیماری ها از مصرف شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا خودداری کنید؛ چراکه شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا محرک لوله گوارش است. توجه کنید محصولاتی که از کل برگ آلوئه ورا تهیه می‌شوند ، حاوی مقداری لاتکس هم هستند.
  2. مشکلات کلیوی: دوزهای بالای شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا با نارسایی کلیه و سایر اختلالات ارتباط داده شده است.
  3. کودکان: ژل آلوئه ورا زمانی که به طور مناسب روی پوست استفاده شود، احتمالاً بی خطر است. شیرابه (لاتکس) آلوئه ورا و عصاره برگ کامل آن احتمالاً در صورت مصرف خوراکی در کودکان خطرناک هستند. کودکان کمتر از ۱۲ سال ممکن است عوارضی مانند درد معده، گرفتگی عضلات و اسهال را تجربه کنند.
  4. جراحی: آلوئه ورا ممکن است بر سطح قند خون تأثیر گداشته و کنترل قند خون در حین و بعد از جراحی را مختل کند. پس حداقل ۲ هفته قبل از جراحی  مصرف آلوئه ورا را متوقف کنید.

COMPOUNDS: ALOE BARBADENSIS

  1. Anthracene derivatives: particularly anthrone-10-C glycosyls, including aloin A, aloin B, 7-hydroxyaloins A and B, and 1,8-dihydroxy ions, including aloe-emodin, and cinnamic acid esters of these compounds
  2. alkylchromones: including aloe resins B, C and D
  3. Flavonoids

COMPOUNDS: ALOE CAPENSIS

  1. Anthracene derivatives: particularly an throne- 10-C glycosyls, including aloin A, aloin B, 5-hydroxyaloin, and 1,8-dihydroxy anthraquinones, including aloe-emodin, and mixed anthrone-C- and O-glycosides, including aloinosides A and B
  2. alkylchromones: including aloe resins A, B, C and D
  3. Flavonoids

The active constituents of Barbados and Cape aloe are anthrone-10-C-glycosides (aloin A and aloin B), named barbaloin, and some other anthranoid derivatives. Both drugs contain aglycones (aloe emodin and chrysophanol) in small quantities.

The anthranoid-glycosides of aloe are not absorbed in the upper gut. The intestinal flora is able to break down O-glycosides fully, but C-glycosides (the major constituents of aloe) only to a certain extent. The anaerobic bacteria Eubacterium sp. are able to metabolize barbaloin to aloe-emodin, but this strain is not present in human feces. In a human pharmacokinetic study on healthy volunteers, aloe-emodin (aloe-emodin-9- anthrone is the main active of aloe) was detected in very low concentration (<2 ng/ml) in the plasma after oral administration of aloe (equivalent to 16.4 mg of hydroxyanthracene derivates) for 7 days. Aloe-emodin is quickly oxidized to rhein. The absorbed aglycone is conjugated with glucuronide in the liver and excreted via the urine and the bile. With regard to the time of transport to the colon and the metabolism to active compounds, aloe acts within 6 to 12 hours after oral administration.

The mechanism of action of aloe includes a direct effect on the motility, leading to a reduced transit time, inhibition of the absorption of water, Na+ and Cl- , and an increase of the secretion of water and electrolytes into the lumen. The increase in volume of the intestine content increases the intraluminal pressure, which also facilitates peristalsis. Aloe-emodin-9-anthrone inhibits Na+ /K+ -ATPase and the CL channels and increases the paracellular permeability of the colonic mucosa, and it therefore increases the water content of the intestine. Possible mediators of the laxative effects are NO (an enteric inhibitory neurotransmitter), platelet-activating factor (which stimulates the anion secretion of the colon mucosa cells) and the prostaglandins. Anthranoids of aloe increase the production of these transmitters.

  • چرخهٔ زندگی: پایا، همیشه‌سبز
    ساقه: چوبی، کوتاه، ضخامت ۱۰–۵ سانتی‌متر، ارتفاع کل گیاه حدود ۶۰ سانتی‌متر
    برگ‌ها: نیزه‌ای شکل، متصل به محور ساقه، رنگ سبز یا سبز مایل به خاکستری، تعداد ۲۰–۱۰ عدد، کناره‌های باریک با خارهای مخروطی نوک‌تیز راست یا کمی خمیده به طول ۲ میلی‌متر، طول برگ‌ها ۵۰–۳۰ سانتی‌متر، عرض ۱۰–۸ سانتی‌متر، ضخامت ۳–۱ سانتی‌متر
    گل‌آذین: خوشه‌ای، گل‌ها زرد یا زرد مایل به سبز، در ابتدا عمودی و سپس آویزان از قاعده خوشه، طول شاخه گل‌دار ۷۰–۶۰ سانتی‌متر، اعضای گل چسبیده
    میوه: کپسول لوکولیسید، قهوه‌ای، مدور تا تخم‌مرغی‌شکل، طول ۲–۱ میلی‌متر، زمان رسیدن اواخر بهار تا اوایل تابستان

آلوئه وِرا بومی قاره آفریقا است. در قرن هفدهم میلادی، کشت آن در جزایر باربادوس آغاز شد و در قرن هجدهم در جزایر آنتیل رایج گردید. امروزه این گیاه در مناطقی از جمله جزایر هندوستان، کوراکائو، جزایر اندونزی، سواحل مدیترانه، جامائیکا، مکزیک، پورتوریکو و همچنین در ایالت‌های فلوریدا و تگزاس آمریکا کشت می‌شود.

در ایران نیز این گیاه در جزیره خارک کاشته می‌شود و بومیان به‌صورت سنتی آن را بر مزار مردگان می‌کارند.

شیرابه حاصل از برگ گیاه به رنگ زرد است که در اثر خشک شدن به رنگ قهوه ای و قرمز در می آید و دارای بوی خوش و طعم تلخ است.

از انواع دیگر گیاهان آلوئه، صبر زرد تهیه می شود.

آلوئه‌ورا در کشت گیاهی کم‌دردسر است و نیاز خاصی ندارد.

برای رشد به خاکی سبک و دارای زهکشی مناسب (مانند ترکیب شنی) نیاز دارد. در فصل رشد باید خاک را کاملاً آبیاری کرده و اجازه داد بین دو نوبت، خاک خشک شود. می‌توان آن را در گلخانه‌های خنک یا گرم نگهداری کرد و در تابستان به فضای باز منتقل نمود. این گیاه پاجوش‌های زیادی تولید می‌کند و تکثیر آن عمدتاً از طریق جداسازی و کاشت پاجوش‌ها انجام می‌شود.

کلیه حقوق مادی و معنوی وب سایت و اپلیکیشن فیتانو متعلق به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان می باشد و هر گونه کپی برداری از محتوا و طرح های این وبسایت پیگرد قانونی دارد.

پنل کاربری

ورود 

ثبت نام

دانلود اپلیکیشن