مامیران احتمالا برای موارد زیر موثر می باشد:

1. سوء هاضمه : برخی تحقیقات نشان می دهد که مصرف یک محصول خاص (Iberogast) حاوی مامیران، برگ نعناع، بابونه شیرازی، زیره سیاه، شیرین بیان، clown’s mustard plant، بادرنجبویه، angelica و خار مریم به مدت ۴ هفته شدت رفلاکس اسید، درد معده، گرفتگی عضلات، حالت تهوع و استفراغ را کاهش می دهد.

اثر مامیران در موارد زیر شواهد کافی ندارد:

1. سرطان: تحقیقات اولیه نشان می دهد که تزریق داخل وریدی یک محصول مامیران بیشتر تحت نظارت پزشکی، بقا را در برخی از افراد مبتلا به سرطان کولورکتال، مثانه، پانکراس یا سینه بهبود می بخشد. با این حال، مطالعاتی که این مزیت را نشان می‌دهند، مورد انتقاد قرار گرفته‌اند، زیرا به خوبی طراحی نشده‌اند. همچنین برخی تحقیقات نشان می دهد که دوزهای بالای این محصول ممکن است سمی باشد. با این حال، سایر تحقیقات اولیه نشان می دهد که مصرف محلول یک مخلوط مامیران به صورت خوراکی به مدت ۲ هفته ممکن است اثرات ضد توموری در افراد مبتلا به سرطان مری داشته باشد.
2. آرتریت
3. تاول
4. نقرس
5. فشار خون بالا
6. قاعدگی های نامنظم
7. بی اشتهایی
8. درد والتهاب
9. گال
10. اسپاسم در دستگاه گوارش
11. آنفولانزای معده
12. دندان درد
13. زگیل

شواهد بیشتری برای ارزیابی اثربخشی مامیران برای این موارد مورد نیاز است.

For upset stomach: 1 mL three times daily of a specific combination product containing greater celandine plus peppermint leaf, German chamomile, caraway, licorice, clown’s mustard plant, lemon balm, angelica, and milk thistle. (Iberogast, Medical Futures, Inc) over a period of 4 weeks.

• مصرف خوراکی:

مصرف خوراکی مامیران احتمالاً ایمن نیست. می تواند مشکلات جدی کبدی ایجاد کند.

• مصرف پوستی:

اطلاعات کافی در مورد ایمنی مصرف پوستی مامیران وجود ندارد. در برخی افراد می تواند باعث ایجاد بثورات پوستی آلرژیک شود.

• در صورت تجویز IV:

اطلاعات کافی در مورد ایمنی تزریق داخل وریدی محصولات مامیران وجود ندارد.

تداخلات متوسط:

1. داروهای هپاتوتوکسیک:  مصرف مامیران همراه با داروهایی که ممکن است به کبد نیز آسیب برساند، می تواند خطر آسیب کبدی را افزایش دهد. برخی از داروهایی که می توانند به کبد آسیب برسانند عبارتند از استامینوفن، آمیودارون (کوردارون)، کاربامازپین، ایزونیازید، متوترکسات، متیل دوپا، فلوکونازول، ایتراکونازول، اریترومایسین، فنی توئین، لواستاتین و بسیاری دیگر.
2. دارو های سرکوب کننده ایمنی: مصرف مامیران همراه با داروهایی که عملکرد سیستم ایمنی را کاهش می دهند ممکن است اثربخشی این داروها را کاهش دهد. برخی از داروهایی که عملکرد سیستم ایمنی را کاهش می دهند عبارتند از آزاتیوپرین، سیکلوسپورین، داکلیزوماب، موروموناب-CD3، مایکوفنولات، تاکرولیموس، سیرولیموس، پردنیزون، کورتیکواستروئیدها و غیره.
3. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 2D6): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. یک ماده شیمیایی موجود در مامیران ممکن است سرعت تجزیه برخی داروها توسط کبد را کاهش دهد. مصرف مامیران همراه با برخی از داروهایی که توسط کبد تغییر می کند می تواند اثرات و عوارض جانبی داروی شما را افزایش دهد. برخی از داروهایی که توسط کبد تغییر می کنند عبارتند از آمی تریپتیلین، کلوزاپین، کدئین، دزیپرامین، دونپزیل، فلکائینید، فلوکستین، متادون، متوپرولول، اولانزاپین، اندانسترون، ترامادول، ترازودون و غیره.
4. داروهای ضد افسردگی (MAOI): یک ماده شیمیایی موجود در مامیران فعالیت مشابهی با برخی از داروهای افسردگی دارد. مصرف مامیران همراه با داروهای خاص برای افسردگی ممکن است خطر عوارض جانبی این داروها را افزایش دهد. این داروها عبارتند از فنلزین، ترانیل سیپرومین و غیره.

اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی خطر بودن مصرف مامیران در صورت بارداری وجود ندارد.

اطلاعات قابل اعتماد کافی در مورد بی خطر بودن مصرف مامیران در شیردهی وجود ندارد.

1. انسداد مجرای صفراوی: به نظر می رسد برخی از عصاره های مامیران جریان صفرا را افزایش می دهند. این نگرانی وجود دارد که ممکن است انسداد مجرای صفراوی را بدتر کند.
   بیماری کبدی، از جمله هپاتیت: شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مامیران می‌تواند باعث هپاتیت شود. اگر بیماری کبدی دارید از مامیران استفاده نکنید.
2. “بیماری های خودایمنی” مانند مولتیپل اسکلروزیس (MS)، لوپوس (لوپوس اریتماتوز سیستمیک، SLE)، آرتریت روماتوئید (RA) یا سایر شرایط: مامیران ممکن است باعث فعال تر شدن سیستم ایمنی شود که ممکن است علائم بیماری های خود ایمنی را افزایش دهد. اگر یکی از این شرایط را دارید، بهتر است از استفاده از مامیران خودداری کنید.

1. Isoquinoline alkaloids of the protoberberine type: including coptisine (main alkaloid), berberine
2. Isoquinoline alkaloids of the benzophenanthridine type: including chelidonine. sanguinarine, chelerythrin
3. Isoquinoline alkaloids of the protopine-type: including protopin, cryptopine
4. Caffeic acid derivatives: including 2-(-)-coffeoyl-D-glyceric acid, coffeoyl-L-malic acid

Celandine contains 0.1-1% benzylisoquinoline alkaloids belonging in the protoberberine (berberine, coptisine and stylopine), benzophenanthridine (chelerythrine, chelidonine and sanguinarine) or protopine subgroups. The plant is rich in plant acids.

The antiviral activity of the plant and its constituents (which may be related to its efficacy against viral warts) has been observed in multiple preclinical studies. Total alkaloid extracts have proved active against multiple viruses (influenza, herpes simplex virus, polio virus and adenoviruses) in vitro. Protoberberine and benzophenanthridine alkaloids inhibited the reverse transcriptase activity of different viruses. Certain alkaloids exerted antiproliferative effects on tumor cell lines.

An ethanolic extract of celandine induced a choleretic effect in an animal experiment. Liquid extracts of the herb exerted a spasmolytic effect on the animal ileum in vitro. Alkaloids were found (at least partly) to be responsible for this effect. On the isolated stomach, the extract of the plant had prokinetic activity.