1. سرطان (گریدC): مطالعات آزمایشگاهی بر روی گل‌ خرزهره، اثرات ضدسرطانی احتمالی را نشان می‌دهند، اگرچه تحقیقات قابل اعتماد در مورد انسان در حال حاضر در دسترس نیست. گزارش‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه استفاده طولانی‌مدت از گل‌خرزهره ممکن است اثرات مثبتی در بیماران مبتلا به leomyosarcoma ، Ewings sarcoma ، سرطان پروستات یا سرطان سینه داشته باشد.
2. نارسایی احتقانی قلب (گریدC): اصطلاح گل‌خرزهره به دو گیاه اشاره دارد: Nerium oleander (common oleander) و Thevetia peruviana (yellow oleander). هر دو گیاه حاوی مواد شیمیایی “گلیکوزید قلبی” فعال‌کننده قلب (مشابه داروی تجویزی دیگوکسین) هستند و با عوارض جانبی جدی در انسان، از جمله مرگ، مرتبط بوده‌اند. این گیاهان برای دهه‌ها در چین و روسیه برای درمان نارسایی قلبی استفاده شده‌اند، اما شواهد علمی که از این کاربرد ها حمایت کند، محدود به مطالعات کوچک و ضعیف است. تحقیقات انسانی در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، اما به دلیل سمیت جدی دستگاه گوارش و قلب تا حد زیادی رها شد. شایان ذکر است که داروی دیگوکسین ممکن است علائم نارسایی احتقانی قلب را بهبود بخشد، اما تاثیری در بهبود مرگ و میر (طول عمر) ندارد.

Adults (18 Years and Older)

1. Safety has not been established for any dose of oleander. Peruvoside, a heart-active substance in yellow oleander kernels (similar to the drug digoxin), has been studied at 1.8-3.2 mg by mouth, as an initial dose, followed by an average daily dose of 0.6 mg/day for congestive heart failure.

Children (Younger than 18 Years)

1. Oleander is not recommended for use in children due to risk of toxicity or death and lack of scientific data.

• مصرف خوراکی:

خرزهره احتمالاً ناایمن است. مصرف برگ خرزهره، چای برگ خرزهره یا دانه خرزهره منجر به مسمومیت های مرگبار شده است.

• مصرف پوستی:

خرزهره احتمالاً خطرناک است. می تواند جذب بدن شود و عوارض جانبی جدی ایجاد کند. دست زدن به شیره خرزهره می تواند باعث ایجاد جوش شود.

تداخلات شدید:

1. آنتی بیوتیک ها (آنتی بیوتیک های ماکرولید): مصرف برخی از آنتی بیوتیک ها ممکن است میزان جذب خرزهره را در بدن افزایش دهد. این امر ممکن است اثرات و عوارض جانبی خرزهره را افزایش دهد.
2. آنتی بیوتیک ها (آنتی بیوتیک های تتراسایکلین): مصرف برخی آنتی بیوتیک ها ممکن است میزان جذب خرزهره را در بدن افزایش دهد. این امر ممکن است اثرات و عوارض جانبی خرزهره را افزایش دهد.
3. دیگوکسین: دیگوکسین به ضربان قلب قوی تر کمک می کند. به نظر می رسد که خرزهره بر قلب نیز تأثیر می گذارد. مصرف خرزهره همراه با دیگوکسین می تواند اثرات دیگوکسین را افزایش دهد و ممکن است باعث مشکلات جدی قلبی شود.
4. کینین: کینین ممکن است میزان جذب خرزهره را در بدن افزایش دهد. مصرف کینین همراه با خرزهره ممکن است باعث مشکلات جدی قلبی شود.
5. ملین های محرک: خرزهره ممکن است بر قلب تأثیر بگذارد. ملین های محرک می توانند باعث اسهال و کاهش سطح پتاسیم شوند. سطوح پایین پتاسیم نیز می تواند بر قلب تأثیر بگذارد. مصرف این محصولات با هم می تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.
6. داروهای مدر: خرزهره ممکن است بر قلب تأثیر بگذارد. داروهای مدر می توانند سطح پتاسیم را کاهش دهند. سطوح پایین پتاسیم نیز می تواند بر قلب تأثیر بگذارد. مصرف این محصولات با هم می تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

تداخلات متوسط:

1. داروهای ضد التهابی (کورتیکواستروئیدها): خرزهره ممکن است بر قلب تأثیر بگذارد. برخی از داروهای ضد التهابی می توانند پتاسیم را در بدن کاهش دهند. سطوح پایین پتاسیم نیز می تواند بر قلب تأثیر بگذارد. مصرف این محصولات با هم می تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

مصرف خوراکی خرزهره در دوران بارداری خطرناک است. ممکن است باعث سقط جنین یا نقص مادرزادی شود. اطلاعات قابل اعتماد کافی برای دانستن اینکه آیا مصرف پوستی خرزهره بی خطر است یا خیر، وجود ندارد.

مصرف خوراکی خرزهره در دوران شیردهی خطرناک است. اطلاعات قابل اعتماد کافی برای دانستن اینکه آیا مصرف پوستی خرزهره بی خطر است یا خیر، وجود ندارد.

کودکان: مصرف خوراکی خرزهره خطرناک است. مصرف برگ خرزهره، چای برگ خرزهره یا دانه خرزهره منجر به مسمومیت های مرگبار شده است.

The oleander plant contains a number of related cardiac glycosides similar in activity to digitalis. The main glycosides are oleandrin and neriine. Additional main active ingredients include polysaccharides, cardenolides, and triterpenes. Four cardenolides (neridiginoside, neitaloside, nerizoside, and odoroside-H) exhibit CNS-depressant activity. In addition, a variety of other pharmacologically active compounds, including folinerin, rosagenin, rutin, and oleandomycin, have been identified.