گیاه Achillea wilhelmsii ، گیاهی است به ارتفاع ۱۰ تا ۳۵ سانتیمتر، پوشیده از کرکهای سفید متراکم یا پراکنده، گاهی بی کرک ، افراشته با برخاسته . ساقه در قاعده ۱ تا ۲ میلیمتر ضخامت دارد. برگها همیشه کم و بیش کرکدار تا بدون کرک ،خطی ، شانه ای منقسم ، قطعات برگ همدیگر را می پوشانند و یا به صورت remotiscula برگها در طول ساقه بطور متراکم قرار گرفته اند و تقریبا همیشه به یک اندازه اند. ابعاد برگ به طور متوسط از حداقل ۳-۱ × ۱/۵ سانتیمتر میباشد . تقسیمات بریدگیهای لبه برگ تقریبا ۱ میلیمتر طول و سه بخشی لبهای قطعات برگ به صورت مدور و با انگشتی مدور در قاعده کم و بیش گوه ای پهن و ۳ تا ۵ دندانه ای ، مجموعه کلاپرکها به صورت گل آذین دیهیم ، ۱/۵ تا ۵/۵ سانتیمتر عرض گل آذین و ۱ تا ۳/۵ سانتیمتر طول ، تعداد کلاپرک ها ۵ تا ۴۰ عدد، دم گل آذین کلاپرک ۱ تا ۴ و بندرت ۷ میلیمتر، مجموعه گریبان کلاپرکها تخم مرغی پهن تا نیم کروی پوشیده از کرکهای متراکم باریک و ظریف ، به طول و عرض ۲/۵ تا ۵ میلیمتر هر قطعه گریبا۲ سرنیزه ای تا مستطیلی کشیده ، با نوک کند تا نوکهای تیز ، انگشتی با حاشیه غشایی . گلهای زبانه ای ۳ تا ۵ عدد و زردرنگ و سه لبه یا ۳ دندانه ای به ابعاد ۱-۱/۵ × ۲-۱/۵ میلیمتر گلهای لوله ای به تعداد ۱۵ تا ۲۵ عدد و به طول ۲ تا ۲/۵ میلیمتر (براکته های روی نهنج لابلای گلها ) ، غشایی سرنیزه ای خطی با کناره مژه دار.

انتشار عمومی این گونه در آناتولی ، سوریه ،عراق ،ایران ،ترکمنستان، افغانستان، پاکستان و قفقازستان میباشد . در ایران در اکثر نقاط یافت میشود از جمله در اردبیل ، مرند ، خوی ، میانه ، مشکین شهر، تبریز، رضائیه ،زنجان، سنندج ، کردستان ، لرستان ،همدان ، ملایر، کرمانشاه، اصفهان، یزد ، اردستان ، طالقان ، اراک ، اهواز ،بوشهر ، شیراز ، جهرم ، کرمان ،سیستان ، مشهد ، بیرجند ، تهران ، دماوند ، تفرش، کندوان، سمنان و سیاه کوه

گرد برنجاسف به رنگ زرد مایل سبز با بوی معطر و مخصوص و طعم تلخ بوده ، در زیر میکروسکوپ شامل قسمتهای زیر است :

الف ) کرکهای سطحی با تراکم بسیار زیاد 

ب ) میله پرچم

ج ) آوندهای مخطط 

د ) قسمتی از گلبرگ 

ه ) بخشی از پارانشیم با بلورهای چند ضلعی و منشوری

و ) فیبر اسکلرانشیمی و در کنار آن آوندهای آبکش با بلورهای مکعبی پشت سر هم

ز ) دانه گرده با تزیینات خار مانند در تمام سطح با سر سوراخ مشخص 

ر ) بخشی از پارانشیم با بلورهای ستاره ای

در مورد جنس و حتی گونه این گیاه در بین متخصصین اختلاف نظر وجود دارد . این اختلاف نظر حتی در منابععلمی قدیمی نیز مشاهده می شود. به عنوان مثال در کتاب “صیدنه” برنجاسف و قیسوم معادل یکدیگر آمده ، در صورتی که تحفه حکیم مومن برنجاسف را بومادران و قیصوم را شبیه افسنتین دانسته است . همچنین در مورد نام علمی این گیاه در کتب مختلف نیز اختلافاتی وجود دارد.