از برگ‌های انگور به‌طور سنتی برای درمان بیماری‌هایی مانند اسهال، خونریزی شدید قاعدگی و التهاب استفاده می‌شود. 

از فواید میوه انگور میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

1. سلامت قلب وعروق: انگور به دلیل وجود آنتی اکسیدان هایی مانند فلاونون ها ممکن است باعث کاهش فشار خون و سطح کلسترول شود.
2. اثر آنتی اکسیدانی: فلاونوئیدهای انگور از استرس اکسیداتیو جلوگیری می کنند.
3. ضد التهابی: انگور برای کاهش شرایط مرتبط با التهاب مفید است.
4. ضد سرطانی: خواص ضد سرطان زایی میوه انگور در مطالعات مورد توجه قرار گرفته است.

دانه انگور به دلیل خواص آنتی اکسیدانی اش شناخته شده است. مطالعات نقش احتمالی دانه انگور در بیماری های قلبی عروقی را نشان می دهد. با این حال، آزمایش‌های بالینی با کیفیت بالا برای توصیه به استفاده برای هرکاربردی وجود ندارد.

از فواید سرکه انگور میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

1. هضم غذا: سرکه انگور اسید معده را افزایش می دهد که به هضم بهتر غذا کمک می کند.
2. تنظیم قند خون
3. مدیریت وزن: سرکه انگور احساس سیری را تقویت می کند و باعث می شود کمتر غذا بخورید.
4. خواص ضد میکروبی: سرکه انگور دارای خواص ضد میکروبی قابل توجهی است.
5. سلامت قلب: برخی شواهد نشان می‌دهند که به طور فعال در کاهش کلسترول بد (LDL) و حتی کاهش سطح تری گلیسیرید مؤثر است.

Alcoholic beverages, including wine, are commonly consumed by adults. Intake is usually measured in number of “drinks.” One drink is equivalent to 4 oz (120 mL) of wine, 12 oz of beer, or 1 oz of spirits. The benefits from wine are typically seen with light to moderate consumption, but it’s not clear what that actually means in number of drinks.

اگر برگ انگور به درستی تهیه شود ( بخار پز ) بی خطر است اما برگ های انگور خام به دلیل تلخی ممکن است باعث ناراحتی گوارشی شوند.

به طور کلی هنگامی که میوه انگور به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی متعادل مصرف شود، بی خطر در نظر گرفته می شود. مصرف بیش از حد آن ممکن است منجر به ناراحتی گوارشی به دلیل قند زیاد شود.

دانه انگور به طور کلی به خوبی تحمل می شود.

سرکه انگور به طور کلی وقتی در حد متعادل مصرف شود، بی خطر تلقی می شود. سرکه انگور رقیق نشده اگر مستقیماً روی پوست استفاده شود، می تواند باعث تحریک پوست یا سوختگی شود. مصرف بیش از حد سرکه انگور ممکن است منجر به ناراحتی گوارشی شود.

به گزارش WHO ، هیچ سطحی از مصرف الکل (موجود در شراب ) برای سلامتی ما بی خطر نیست

نوشیدن بیش از حد الکل در کوتاه مدت می تواند منجر به این اثرات مضر برای سلامتی شود:

1. جراحات: مانند تصادف وسایل نقلیه
2. خشونت: قتل، خودکشی، خشونت جنسی
3. مسمومیت با الکل: سطوح بالای الکل خون که بر عملکردهای بدن مانند تنفس و ضربان قلب تأثیر می گذارد.
4. عفونت های مقاربتی یا بارداری ناخواسته: مصرف الکل می تواند منجر به رابطه جنسی بدون محافظت شود که می تواند باعث ایجاد این شرایط شود.
5. سقط جنین، مرده زایی، یا اختلال طیف الکل جنینی (FASD): ناشی از مصرف الکل در دوران بارداری

نوشیدن بیش از حد الکل در بلند مدت باعث ایجاد سرطان و سایر بیماری از جمله فشار خون بالا ، کبدچرب، سکته ، تضعیف سیستم ایمنی و … شود.

تداخلات شدید شراب:

1. آسپرین: آسپرین گاهی اوقات می تواند به معده آسیب برساند و باعث زخم و خونریزی شود. الکل موجود در شراب نیز می تواند به معده آسیب برساند. مصرف آسپرین همراه با شراب ممکن است احتمال زخم و خونریزی در معده را افزایش دهد.
2. سیزاپراید: سیزاپراید ممکن است سرعت دفع الکل موجود در شراب را کاهش دهد. مصرف سیزاپراید همراه با شراب ممکن است اثرات و عوارض جانبی الکل را افزایش دهد.
   
3. سیکلوسپورین: شراب ممکن است میزان جذب سیکلوسپورین را در بدن افزایش دهد. مصرف شراب همراه با سیکلوسپورین ممکن است عوارض جانبی سیکلوسپورین را افزایش دهد.
4. دی سولفیرام: دی سولفیرام سرعت تجزیه الکل توسط بدن را کاهش می دهد. نوشیدن شراب و مصرف دی سولفیرام می تواند باعث سردرد شدید، استفراغ، گرگرفتگی و سایر واکنش های ناخوشایند شود. اگر دی سولفیرام مصرف می کنید، الکل ننوشید.
5. اریترومایسین: بدن الکل موجود در شراب را تجزیه می کند تا آن را دفع می کند. اریترومایسین می تواند سرعت دفع الکل را کاهش دهد. مصرف اریترومایسین ممکن است اثرات و عوارض جانبی الکل را افزایش دهد.
6. فلودیپین: شراب قرمز می تواند نحوه جذب و تجزیه فلودیپین را در بدن تغییر دهد. نوشیدن شراب قرمز در حین مصرف فلودیپین برای فشار خون بالا ممکن است باعث کاهش بیش از حد فشار خون شود.
7. داروهای افسردگی (MAOI): شراب حاوی ماده شیمیایی به نام تیرامین است. مقادیر زیاد تیرامین می تواند باعث فشار خون بالا شود. اما بدن به طور طبیعی تیرامین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. معمولا تیرامین از ایجاد فشار خون جلوگیری می کند. برخی از داروهای مورد استفاده برای افسردگی بدن را از تجزیه تیرامین باز می دارند. این امر می تواند باعث شود تیرامین بیش از حد وجود داشته باشد و منجر به فشار خون بالا خطرناک شود. برخی از MAOIهای رایج عبارتند از فنلزین، سلژیلین و ترانیل سیپرومین.
8. داروهای کبدی: الکل موجود در شراب ممکن است به کبد آسیب برساند. برخی از داروها نیز می توانند به کبد آسیب برسانند. نوشیدن شراب در حین مصرف دارویی که می تواند به کبد آسیب برساند ممکن است خطر آسیب کبدی را افزایش دهد.
9. NSAID ها: NSAID ها داروهای ضد التهابی هستند که برای کاهش درد و تورم استفاده می شوند. NSAID ها گاهی اوقات می توانند به معده و روده آسیب برسانند و باعث زخم و خونریزی شوند. الکل موجود در شراب همچنین می تواند به معده و روده آسیب برساند. مصرف NSAID ها همراه با شراب ممکن است احتمال زخم و خونریزی در معده و روده را افزایش دهد. از مصرف همزمان شراب و NSAID ها خودداری کنید.
10. فنی توئین: بدن فنی توئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند . الکل موجود در شراب ممکن است سرعت تجزیه فنی توئین را در بدن افزایش دهد. نوشیدن شراب ممکن است اثرات فنی توئین را کاهش دهد و احتمال تشنج را افزایش دهد.
11. داروهای آرام بخش (CNS depressants): الکل موجود در شراب ممکن است باعث خواب آلودگی و کندی تنفس شود. داروهای آرام بخش نیز می توانند باعث خواب آلودگی و کندی تنفس شوند. نوشیدن شراب و مصرف داروهای آرام بخش ممکن است باعث مشکلات تنفسی و/یا خواب آلودگی بیش از حد شود.
12. وارفارین: وارفارین برای کند کردن سرعت لخته شدن خون استفاده می شود. الکل موجود در شراب می تواند با وارفارین تداخل داشته باشد. نوشیدن مقادیر زیاد الکل می تواند اثرات وارفارین را تغییر دهد.

تداخلات متوسط شراب:

1. آنتی بیوتیک های سولفونامید : الکل موجود در شراب می تواند با برخی از آنتی بیوتیک ها تداخل داشته باشد. این امر می تواند منجر به ناراحتی معده، استفراغ، تعریق، سردرد و افزایش ضربان قلب شود.
2. کلرپروپامید: کلرپروپامید ممکن است سرعت تجزیه الکل توسط بدن را کاهش دهد. نوشیدن شراب و مصرف کلرپروپامید ممکن است باعث سردرد، استفراغ، گرگرفتگی و سایر واکنش های ناخوشایند شود.
3. گریزئوفولوین: بدن الکل موجود در شراب را تجزیه می کند تا آن را دفع کند . گریزئوفولوین سرعت تجزیه الکل توسط بدن را کاهش می دهد. نوشیدن شراب و مصرف گریزئوفولوین می تواند باعث سردرد شدید، استفراغ، گرگرفتگی و سایر واکنش های ناخوشایند شود.
4. داروهای مخدر: بدن برخی از داروهای مخدر را تجزیه می کند تا آن ها را دفع کند . الکل موجود در شراب ممکن است سرعت دفع داروها را کاهش دهد. مصرف برخی از داروهای ضد درد همراه با شراب ممکن است اثرات و عوارض جانبی این داروها را افزایش دهد.
5. داروهای کاهش دهنده اسید معده (H2-Blockers): بلوکرهای H2 برای کاهش اسید معده استفاده می شود. الکل موجود در شراب می تواند اسید معده را افزایش دهد. نوشیدن شراب ممکن است اثرات H2-blockers را کاهش دهد. برخی از H2-blocker های رایج عبارتند از سایمتیدین، رانیتیدین، و فاموتیدین.
6. متفورمین: متفورمین توسط بدن در کبد تجزیه می شود. الکل موجود در شراب نیز توسط کبد در بدن تجزیه می شود. نوشیدن شراب و مصرف متفورمین ممکن است عوارض جانبی جدی ایجاد کند.
   
7. مترونیدازول: الکل موجود در شراب می تواند با مترونیدازول تداخل داشته باشد. این امر می تواند منجر به ناراحتی معده، استفراغ، تعریق، سردرد و افزایش ضربان قلب شود. اکثر متخصصان توصیه می کنند هنگام مصرف مترونیدازول و حداقل یک روز پس از مصرف مترونیدازول از مصرف الکل خودداری کنید.
8. تولبوتامید: بدن الکل موجود در شراب را تجزیه می کند . تولبوتامید می تواند سرعت تجزیه الکل توسط بدن را کاهش دهد. نوشیدن الکل و مصرف تولبوتامید می تواند باعث سردرد شدید، استفراغ، گرگرفتگی و سایر واکنش های ناخوشایند شود.
9. آسیترتین: بدن آسیترتین را به مواد شیمیایی دیگر تبدیل می کند. یکی از این مواد شیمیایی به نام اترتینات می تواند باعث نقص مادرزادی شود. نوشیدن الکل می تواند میزان اترتینات تولید شده در بدن را افزایش دهد. این ماده شیمیایی حتی پس از قطع مصرف آسیترتین می تواند برای مدت طولانی در بدن ذخیره شود. در حین مصرف آسیترتین یا تا ۲ ماه پس از قطع آسیترتین الکل مصرف نکنید.
10. بوپروپیون: بوپروپیون ممکن است خطر عوارض جانبی ناشی از الکل را افزایش دهد. برخی افراد ممکن است نسبت به قبل از مصرف بوپروپیون واکنش شدیدتری نسبت به الکل داشته باشند.
11. ستیریزین: ستیریزین ممکن است در برخی افراد باعث خواب آلودگی شود. نوشیدن الکل همراه با ستیریزین ممکن است خطر این عارضه جانبی را افزایش دهد.
12. سیتالوپرام: سیتالوپرام ممکن است خطر عوارض جانبی ناشی از الکل را افزایش دهد. برخی افراد ممکن است نسبت به قبل از مصرف سیتالوپرام واکنش شدیدتری نسبت به الکل داشته باشند.
13. داکسی سایکلین: بدن داکسی سایکلین را تجزیه می کند تا آن را دفع می کند. نوشیدن منظم الکل برای مدت طولانی سرعت تجزیه داکسی سایکلین را در بدن افزایش می دهد که ممکن است اثرات داکسی سایکلین را کاهش دهد.
14. داروهای ضد دیابت: الکل موجود در شراب ممکن است سطح قند خون را کاهش دهد. نوشیدن شراب در حین مصرف داروهای ضد دیابت ممکن است باعث کاهش بیش از حد قند خون شود.
15. داروهای ضد فشار خون: الکل موجود در شراب ممکن است فشار خون را در صورت مصرف منظم شراب برای مدت طولانی افزایش دهد. اما الکل موجود در شراب نیز ممکن است فشار خون را برای مدت کوتاهی پس از نوشیدن شراب کاهش دهد.
16. داروهایی که جریان خون را به قلب افزایش می دهند (وازودیلاتور): الکل موجود در شراب ممکن است فشار خون را برای مدت کوتاهی کاهش دهد. وازودیلاتور نیز می توانند فشار خون را کاهش دهند. نوشیدن شراب همزمان با مصرف این داروها ممکن است باعث کاهش بیش از حد فشار خون و افزایش خطر عوارض جانبی شود.
17. تینیدازول: الکل موجود در شراب ممکن است با تینیدازول تداخل داشته باشد. این امر می تواند منجر به ناراحتی معده، استفراغ، تعریق، سردرد و افزایش ضربان قلب شود. اکثر متخصصان توصیه می کنند در حین مصرف تینیدازول و حداقل یک روز پس از مصرف تینیدازول از الکل خودداری کنید.
18. وارنیکلین: وارنیکلین ممکن است خطر عوارض جانبی ناشی از الکل را افزایش دهد. برخی افراد ممکن است نسبت به قبل از مصرف وارنیکلین واکنش شدیدتری نسبت به الکل داشته باشند.

نوشیدن الکل در دوران بارداری احتمالاً خطرناک است و می تواند باعث نقص مادرزادی و سایر آسیب های جدی برای نوزاد متولد نشده شود. این امر با خطر قابل توجه سقط جنین و سندرم الکل جنینی و همچنین اختلالات رشدی و رفتاری پس از تولد مرتبط است. اگر باردار هستید الکل ننوشید.

نوشیدن الکل در دوران شیردهی به احتمال زیاد خطرناک است. الکل وارد شیر مادر می شود و می تواند باعث رشد غیر طبیعی شود. الکل همچنین می تواند الگوی خواب نوزاد را مختل کند و به نظر می رسد تولید شیر را کاهش می دهد.

1. آسم: نوشیدن شراب با شروع حملات آسم مرتبط است که ممکن است به دلیل برخی از مواد شیمیایی موجود در شراب، مانند سالیسیلات ها و/یا نیتریت ها باشد.
2. بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD): نوشیدن الکل می تواند ریفلاکس را بدتر کند.
3. نقرس: نوشیدن الکل می تواند نقرس را بدتر کند.
4. بیماری های قلبی: در افراد مبتلا به درد قفسه سینه، نارسایی قلبی یا بزرگ شدن قلب، نوشیدن الکل ممکن است این شرایط را بدتر کند.
5. فشار خون بالا: نوشیدن سه یا بیشتر نوشیدنی الکلی در روز می تواند فشار خون را افزایش دهد و فشار خون بالا را بدتر کند.
6. سطوح بالای چربی به نام تری گلیسیرید در خون (هیپرتری گلیسیریدمی): نوشیدن الکل می تواند این وضعیت را بدتر کند.
7. بی خوابی: نوشیدن الکل می تواند بی خوابی را بدتر کند.
8. بیماری کبد: نوشیدن الکل می تواند بیماری کبد را بدتر کند.
9. شرایط عصبی: نوشیدن الکل می تواند برخی از اختلالات سیستم عصبی را بدتر کند.
10. تورم (التهاب) پانکراس (پانکراتیت): نوشیدن الکل می تواند پانکراتیت را بدتر کند.
11. زخم معده: نوشیدن الکل می تواند زخم معده را بدتر کند.
12. بیماری خونی به نام porphyria : نوشیدن الکل می تواند porphyria را بدتر کند.
13. شرایط سلامت روان: نوشیدن سه یا بیشتر نوشیدنی الکلی در روز می تواند برخی از شرایط سلامت روان را بدتر کرده و مهارت های تفکر را کاهش دهد.
14. جراحی: شراب می تواند سبب کاهش فعالیت سیستم عصبی شود. ترکیب شراب با بیهوشی و سایر داروهای مورد استفاده در حین و بعد از جراحی ممکن است کاهش فعالیت سیستم عصبی شود. قبل از جراحی برنامه ریزی شده نوشیدن الکل را متوقف کنید.

1. Flavonoids (4 to 5%): including. kaempferol-3-O-glucosides, quercetin-3-O-glucosides
2. Tannins: procyanidolic oligomers (proanthocyanidins), including constituent monomers of catechin epicatechin
3. Non-flavonoids (Stilbenes): resveratrol and viniferins
4. Fruit acids: including, tartaric acid, malic acid, succinic acid, citric acid, oxalic acid
5. Phenylacrylic acid derivatives: p-cumaroyl acid, caffeoyl acid, feruloylsuccinic acid