چای به احتمال زیاد برای موارد زیر موثر می باشد:

1. هوشیاری ذهنی: نوشیدن چای سیاه و سایر نوشیدنی های کافئین دار به هوشیار نگه داشتن افراد و بهبود توجه حتی پس از مدت طولانی بدون خواب کمک می کند.
   

چای احتمالا برای موارد زیر موثر می باشد:

1. فشار خون پایین: نوشیدن نوشیدنی های کافئین دار، از جمله چای سیاه، به افزایش فشار خون در افراد مسن که پس از خوردن غذا فشار خون پایین دارند، کمک می کند.
2. حمله قلبی: به نظر می رسد افرادی که چای سیاه می نوشند ، کمتر در معرض خطر حمله قلبی قرار دارند.
3. پوکی استخوان: به نظر می رسد نوشیدن منظم چای سیاه به میزان کمی سلامت استخوان ها را بهبود می بخشد.
4. سرطان تخمدان: به نظر می رسد افرادی که به طور منظم چای می نوشند، از جمله چای سیاه یا چای سبز، در مقایسه با افرادی که به ندرت چای می نوشند، کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان تخمدان قرار دارند.
5. بیماری پارکینسون: به نظر می رسد افرادی که نوشیدنی های کافئین دار، از جمله چای سیاه مصرف می کنند، کمتر در معرض خطر ابتلا به بیماری پارکینسون هستند.

چای احتمالاً برای موارد زیر موثر نمی باشد:

1. سرطان مثانه: به نظر نمی رسد افرادی که چای می نوشند، از جمله چای سیاه و چای سبز، در مقایسه با افرادی که چای نمی نوشند، کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان مثانه قرار داشته باشند.
2. سرطان سینه: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه ارتباطی ندارد.
3. سرطان روده بزرگ، سرطان رکتوم: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر سرطان روده بزرگ و رکتوم مرتبط نیست.
4. دیابت: مصرف خوراکی عصاره چای سیاه و سبز باعث بهبود سطح قند خون در افراد مبتلا به دیابت نمی شود. همچنین، نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به دیابت مرتبط نیست.
5. سرطان آندومتر: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به سرطان آندومتر مرتبط نیست
6. سرطان مری: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به سرطان مری ارتباطی ندارد.
7. سرطان معده: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به سرطان معده مرتبط نیست.
8. سرطان ریه: نوشیدن چای سیاه با کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه ارتباطی ندارد.

Adults (18 Years and Older)

1. Black tea has not been proven as an effective therapy for any condition and benefits of specific doses are not established. A maximum of eight cups of black tea daily has been suggested. One cup of tea contains approximately 50 mg of caffeine, depending on the strength of the tea and the size of the cup.

Children (Younger than 18 Years)

1. There is a lack of available information about the safety or effectiveness of black tea in children. Because of the caffeine content, caution is advised.

• مصرف خوراکی:

چای سیاه معمولاً به عنوان یک نوشیدنی مصرف می شود. نوشیدن چای سیاه در مقادیر متوسط (حدود ۴ فنجان در روز) احتمالا برای اکثر افراد بی خطر است. نوشیدن بیش از ۴ فنجان چای سیاه در روز احتمالاً خطرناک است. نوشیدن مقادیر زیاد ممکن است به دلیل محتوای کافئین عوارض جانبی ایجاد کند. این عوارض جانبی می تواند از خفیف تا جدی باشد و شامل سردرد و ضربان قلب نامنظم باشد. نوشیدن مقادیر بسیار زیاد چای سیاه حاوی بیش از ۱۰ گرم کافئین احتمالاً خطرناک است. دوزهای زیاد چای سیاه ممکن است باعث مرگ یا سایر عوارض جانبی شدید شود.

تداخلات شدید:

1. افدرین: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین یک داروی محرک است. داروهای محرک سیستم عصبی را تسریع می کنند. افدرین نیز یک داروی محرک است. مصرف چای سیاه همراه با افدرین ممکن است باعث تحریک بیش از حد و گاهی اوقات عوارض جانبی جدی و مشکلات قلبی شود.

تداخلات متوسط:

1. آدنوزین: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین موجود در چای سیاه ممکن است اثرات آدنوزین را که برای انجام آزمایشی به نام تست استرس قلبی استفاده می شود، مسدود کند. حداقل ۲۴ ساعت قبل از تست استرس قلبی، نوشیدن چای سیاه یا سایر محصولات حاوی کافئین را متوقف کنید.
2. آنتی بیوتیک ها (آنتی بیوتیک های کینولون): چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. برخی از آنتی بیوتیک ها ممکن است سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهند. مصرف این آنتی بیوتیک ها همراه با چای سیاه می تواند خطر عوارض جانبی از جمله بی قراری، سردرد و افزایش ضربان قلب را افزایش دهد.
3. داروهای ضد بارداری: چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. قرص های ضد بارداری می توانند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهند. این ممکن است خطر عوارض جانبی ناشی از کافئین، مانند سردرد، سردرد و ضربان قلب سریع را افزایش دهد.
4. سایمتیدین: چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. سایمتیدین می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف سایمتیدین همراه با چای سیاه ممکن است احتمال عوارض جانبی کافئین از جمله بی‌حالی، سردرد، ضربان قلب سریع و غیره را افزایش دهد.
5. کلوزاپین: بدن کلوزاپین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. به نظر می رسد کافئین موجود در چای سیاه سرعت تجزیه کلوزاپین را در بدن کاهش می دهد. مصرف چای سیاه همراه با کلوزاپین ممکن است اثرات و عوارض جانبی کلوزاپین را افزایش دهد.
6. دی سولفیرام: چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. دی سولفیرام می تواند سرعت دفع کافئین را کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با دی سولفیرام ممکن است اثرات و عوارض جانبی کافئین از جمله پرخاشگری، بیش فعالی، تحریک پذیری و غیره را افزایش دهد.
7. استروژن: چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند . استروژن ها می توانند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهند. مصرف استروژن و نوشیدن چای سیاه می تواند خطر عوارض جانبی مانند بی قراری، سردرد و ضربان قلب سریع را افزایش دهد.
8. فلووکسامین: چای سیاه حاوی کافئین است. بدن کافئین را تجزیه می کند تا آن را دفع کند. فلووکسامین می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف کافئین همراه با فلووکسامین ممکن است اثرات و عوارض جانبی کافئین را افزایش دهد.
9. لیتیوم: کافئین موجود در چای سیاه می تواند سرعت دفع لیتیوم را در بدن افزایش دهد. اگر به طور منظم چای سیاه مصرف می کنید و همچنین لیتیوم مصرف می کنید، چای سیاه را به طور ناگهانی قطع نکنید. در عوض، به آرامی مصرف چای سیاه را کاهش دهید. قطع سریع کافئین می تواند عوارض جانبی لیتیوم را افزایش دهد.
   
10. داروهای افسردگی (MAOI): چای سیاه حاوی کافئین است. نگرانی هایی وجود دارد که کافئین می تواند با داروهای خاصی به نام MAOI تداخل داشته باشد. اگر کافئین با این داروها مصرف شود، ممکن است خطر عوارض جانبی جدی از جمله ضربان قلب سریع و فشار خون بسیار بالا را افزایش دهد. برخی از MAOIهای رایج شامل فنلزین، سلژیلین و ترانیل سیپرومین هستند.
11. داروهای ضد انعقاد / ضد پلاکت: چای سیاه ممکن است سرعت لخته شدن خون را کند کند. مصرف چای سیاه همراه با داروهایی که سرعت لخته شدن خون را نیز کند می کنند، ممکن است خطر کبودی و خونریزی را افزایش دهد.
12. فنیل پروپانولامین: کافئین موجود در چای سیاه می تواند بدن را تحریک کند. فنیل پروپانولامین همچنین می تواند بدن را تحریک کند. مصرف کافئین و فنیل پروپانولامین با هم ممکن است باعث تحریک بیش از حد و افزایش ضربان قلب، فشار خون و عصبی شدن شود.
13. داروهای محرک: مواد محرک مانند آمفتامین ها و کوکائین، سیستم عصبی را تسریع می کنند. با افزایش سرعت سیستم عصبی، داروهای محرک می توانند فشار خون را افزایش داده و ضربان قلب را تسریع کنند. چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین همچنین می تواند سیستم عصبی را تسریع کند. مصرف چای سیاه همراه با داروهای محرک ممکن است باعث مشکلات جدی از جمله افزایش ضربان قلب و فشار خون بالا شود
14. تئوفیلین: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین مشابه تئوفیلین عمل می کند. کافئین همچنین می تواند سرعت دفع تئوفیلین را کاهش دهد که ممکن است باعث افزایش اثرات و عوارض جانبی تئوفیلین شود.
15. وراپامیل: وراپامیل می تواند سرعت دفع کافئین را کاهش دهد. نوشیدن چای سیاه و مصرف وراپامیل می تواند خطر عوارض جانبی کافئین از جمله بی حالی، سردرد و افزایش ضربان قلب را افزایش دهد.
16. وارفارین: وارفارین برای کند کردن سرعت لخته شدن خون استفاده می شود. مقادیر زیاد چای سیاه ممکن است اثرات وارفارین را کاهش دهد که ممکن است خطر سرعت لخته شدن را افزایش دهد.
17. داروهای آسم (آگونیست های بتا آدرنرژیک): چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین می تواند قلب را تحریک کند. برخی از داروهای آسم نیز می توانند قلب را تحریک کنند. مصرف کافئین همراه با برخی از داروهای آسم ممکن است باعث تحریک بیش از حد و مشکلات قلبی شود.
    
18. کاربامازپین: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین می تواند اثرات کاربامازپین را کاهش دهد. مصرف چای سیاه با کاربامازپین ممکن است اثرات کاربامازپین را کاهش دهد و خطر تشنج را در برخی افراد افزایش دهد.
19. اتوسوکسیماید : اتوسوکسیماید دارویی است که برای درمان تشنج استفاده می شود. کافئین موجود در چای سیاه می تواند اثرات اتوسوکسیماید را کاهش دهد. مصرف چای سیاه با اتوسوکسیماید ممکن است اثرات اتوسوکسیماید را کاهش دهد و خطر تشنج را در برخی افراد افزایش دهد.
    
20. داروهایی که تجزیه سایر داروها را توسط کبد کاهش می‌دهند (مهارکننده‌های سیتوکروم P450 CYP1A2): چای سیاه توسط کبد تغییر و تجزیه می‌شود. برخی داروها سرعت تغییر کبد و تجزیه چای سیاه را کاهش می دهند. این می تواند اثرات و عوارض جانبی چای سیاه را تغییر دهد.
21. نیکوتین: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین می تواند قلب را تحریک کند. نیکوتین همچنین می تواند قلب را تحریک کند. مصرف کافئین همراه با نیکوتین ممکن است باعث تحریک بیش از حد و مشکلات قلبی مانند افزایش ضربان قلب یا فشار خون شود.
22. فنوباربیتال: فنوباربیتال دارویی است که برای درمان تشنج استفاده می شود. کافئین موجود در چای سیاه ممکن است اثرات فنوباربیتال را کاهش دهد و خطر تشنج را در برخی افراد افزایش دهد.
23. فنی توئین: فنی توئین دارویی است که برای درمان تشنج استفاده می شود. کافئین موجود در چای سیاه می تواند اثرات فنی توئین را کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با فنی توئین ممکن است اثرات فنی توئین را کاهش دهد و خطر تشنج را در برخی افراد افزایش دهد.
24. والپروات: والپروات دارویی است که برای درمان تشنج استفاده می شود. کافئین موجود در چای سیاه ممکن است اثرات والپروات را کاهش دهد و خطر تشنج را در برخی افراد افزایش دهد.
25. داروهای مدر : چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین، به خصوص در مقادیر زیاد، می تواند سطح پتاسیم را در بدن کاهش دهد. داروهای مدر همچنین می توانند سطح پتاسیم را در بدن کاهش دهند. مصرف مقادیر زیاد کافئین همراه با داروهای مدر ممکن است سطح پتاسیم را بیش از حد کاهش دهد.
26. داروهایی که توسط پمپ ها در سلول ها حرکت می کنند (سوبستراهای پلی پپتیدی انتقال دهنده آنیون آلی): برخی از داروها توسط پمپ ها به داخل و خارج سلول ها منتقل می شوند. چای سیاه ممکن است نحوه عملکرد این پمپ ها را تغییر دهد و میزان ماندگاری دارو در بدن را تغییر دهد. در برخی موارد، این ممکن است اثرات و عوارض جانبی یک دارو را تغییر دهد.
    
27. روزوواستاتین: چای سیاه ممکن است میزان جذب روزوواستاتین را در بدن کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با روزوواستاتین ممکن است اثرات روزوواستاتین را کاهش دهد.
28. پیوگلیتازون: کافئین موجود در چای سیاه ممکن است میزان پیوگلیتازون جذب شده توسط بدن را افزایش دهد. نوشیدن چای سیاه ممکن است اثرات و عوارض جانبی پیوگلیتازون را افزایش دهد.

تداخلات ضعیف:

1. الکل (اتانول): چای سیاه حاوی کافئین است. بدن برای دفع آن ، کافئین موجود در چای سیاه را تجزیه می کند. الکل می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با الکل ممکن است خطر عوارض جانبی کافئین مانند بی قراری، سردرد و ضربان قلب سریع را افزایش دهد.
2. فلوکونازول: چای سیاه حاوی کافئین است. فلوکونازول ممکن است سرعت دفع کافئین را کاهش دهد. این می تواند سطح کافئین را در بدن افزایش دهد و خطر عوارض جانبی مانند عصبی بودن، اضطراب و بی خوابی را افزایش دهد.
3. داروهای افسردگی (داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای): چای سیاه حاوی مواد شیمیایی به نام تانن است. تانن ها می توانند به بسیاری از داروها از جمله داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای متصل شوند و میزان جذب دارو را کاهش دهند. برای جلوگیری از این تداخل، از مصرف چای سیاه ۱ ساعت قبل و ۲ ساعت پس از مصرف داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای خودداری کنید.
4. داروهای ضد دیابت: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین می تواند قند خون را افزایش یا کاهش دهد. از داروهای ضد دیابت برای کاهش قند خون استفاده می شود. مصرف برخی از داروهای ضد دیابت همراه با کافئین ممکن است اثرات داروهای ضد دیابت را تغییر دهد.
5. مکزیلتین: چای سیاه حاوی کافئین است. مکزیلتین می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف مکزیلتین همراه با چای سیاه ممکن است عوارض جانبی کافئین را افزایش دهد.
6. فنوتیازین ها: چای سیاه حاوی مواد شیمیایی به نام تانن است. تانن ها می توانند به بسیاری از داروها از جمله فنوتیازین ها متصل شوند و میزان جذب دارو را کاهش دهند. برای جلوگیری از این تداخل، یک ساعت قبل و دو ساعت بعد از مصرف داروهای فنوتیازین از مصرف چای سیاه خودداری کنید. همچنین این نگرانی وجود دارد که فنوتیازین ها ممکن است تجزیه کافئین را کاهش دهند که ممکن است سطح کافئین را در بدن افزایش دهد و خطر عوارض جانبی کافئین را افزایش دهد.
7. تربینافین: چای سیاه حاوی کافئین است. تربینافین می تواند سرعت دفع کافئین از بدن را کاهش دهد. مصرف تربینافین با چای سیاه ممکن است خطر عوارض جانبی مانند بی قراری، سردرد و افزایش ضربان قلب را افزایش دهد.
8. متفورمین: چای سیاه حاوی کافئین است. متفورمین می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با متفورمین ممکن است اثرات و عوارض جانبی کافئین را افزایش دهد.
9. متوکسالن: چای سیاه حاوی کافئین است. متوکسالن می تواند سرعت تجزیه کافئین را در بدن کاهش دهد. مصرف کافئین همراه با متوکسالن ممکن است اثرات و عوارض جانبی کافئین را افزایش دهد.
10. تیگابین: چای سیاه حاوی کافئین است. مصرف کافئین در مدت طولانی همراه با تیگابین می تواند میزان تیگابین را در بدن افزایش دهد که ممکن است عوارض جانبی تیگابین را افزایش دهد.
11. تیکلوپیدین: تیکلوپیدین می تواند سرعت دفع کافئین را کاهش دهد. مصرف چای سیاه همراه با تیکلوپیدین ممکن است اثرات و عوارض جانبی کافئین از جمله بی‌حالی، بیش فعالی، تحریک‌پذیری و غیره را افزایش دهد.

نوشیدن مقادیر متوسط چای سیاه در دوران بارداری احتمالا بی خطر است. روزانه بیش از ۳ فنجان چای سیاه ننوشید. این حدود ۳۰۰ میلی گرم کافئین فراهم می کند.
مصرف بیش از این مقدار در دوران بارداری احتمالاً ناایمن است و با افزایش خطر سقط جنین، افزایش خطر ابتلا به سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) و سایر اثرات منفی، از جمله علائم ترک کافئین در نوزادان و وزن کم هنگام تولد مرتبط است.

نوشیدن مقادیر متوسط چای سیاه در دوران شیردهی احتمالاً بی خطر است. اما نوشیدن بیش از ۳ فنجان چای سیاه در روز احتمالاً خطرناک است. کافئین موجود در چای سیاه به شیر مادر منتقل می شود. ممکن است باعث تحریک پذیری و افزایش حرکات روده در نوزادان شیرده شود.

1. اختلالات اضطرابی: کافئین موجود در چای سیاه ممکن است اضطراب را بدتر کند.
2. اختلالات خونریزی: نگرانی هایی وجود دارد که کافئین موجود در چای سیاه ممکن است سرعت لخته شدن خون را کند کند. اگر دچار اختلال خونریزی هستید، با احتیاط از کافئین استفاده کنید.
3. مشکلات قلبی: چای سیاه حاوی کافئین است. مقادیر زیاد کافئین می تواند باعث ایجاد ضربان قلب نامنظم در افراد خاص شود. اگر بیماری قلبی دارید، کافئین را در حد اعتدال مصرف کنید.
4. دیابت: کافئین موجود در چای سیاه ممکن است بر قند خون تأثیر بگذارد. اگر دیابت دارید با احتیاط از چای سیاه استفاده کنید.
5. اسهال: چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین موجود در چای سیاه، به خصوص زمانی که به مقدار زیاد مصرف شود، ممکن است اسهال را بدتر کند.
6. فشار خون بالا: کافئین موجود در چای سیاه ممکن است فشار خون را در افراد مبتلا به فشار خون بالا افزایش دهد. اما به نظر نمی رسد این مورد در افرادی که به طور منظم چای سیاه یا سایر محصولات کافئین دار می نوشند رخ دهد.
7. سندرم روده تحریک پذیر (IBS): چای سیاه حاوی کافئین است. کافئین موجود در چای سیاه، به ویژه زمانی که به مقدار زیاد مصرف شود، ممکن است اسهال را بدتر کند و علائم IBS را بدتر کند.
8. کودکان: چای سیاه زمانی که به مقداری که در غذاها و نوشیدنی ها وجود دارد مصرف شود، احتمالاً برای کودکان بی خطر است.
9. تشنج: چای سیاه حاوی کافئین است. دوزهای بالای کافئین ممکن است باعث تشنج یا کاهش اثرات داروهایی که برای جلوگیری از تشنج استفاده می شود، شود. اگر تا به حال دچار تشنج شده اید، از مصرف دوزهای بالای کافئین خودداری کنید.
10. گلوکوم: نوشیدن چای سیاه کافئین دار فشار داخل چشم را افزایش می دهد. این امر در عرض ۳۰ دقیقه رخ می دهد و حداقل ۹۰ دقیقه طول می کشد. اگر مبتلا به گلوکوم هستید، با احتیاط از کافئین استفاده کنید.
11. وضعیت بیماری های حساس به هورمون مانند سرطان سینه، سرطان رحم، سرطان تخمدان، اندومتریوز یا فیبروم رحم: چای سیاه ممکن است مانند استروژن عمل کند. اگر وضعیت بیماری های حساس به هورمون دارید که ممکن است با قرار گرفتن در معرض استروژن بدتر شود، از چای سیاه استفاده نکنید.
12. استخوان های شکننده (پوکی استخوان): نوشیدن چای سیاه می تواند میزان کلسیمی را که از ادرار خارج می شود، افزایش دهد. این ممکن است استخوان ها را ضعیف کند. اگر پوکی استخوان دارید، روزانه بیش از ۳ فنجان چای سیاه ننوشید. اگر به طور کلی سالم هستید و کلسیم کافی از غذا یا مکمل های خود دریافت می کنید، به نظر نمی رسد نوشیدن روزانه حدود ۴ فنجان چای سیاه خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش دهد.

1. Purine alkaloids (methyl xanthines): caffeine (previously referred to as theine or teine; depending upon the development stage of the leaves, 2.9-4.2%, content declining with age), theobromine (0.15-0.2%), theophylline (0.02-0.04%)
2. Thterpene saponins (theafolia saponins): aglycones including among others, barringtogenol C, Rl barringenol
3. Catechins: in unfermented (green) tea 10-25%, with fermentation partially changing over into oligomeric quinones with tannin character, into theaflavine, theaflavin acid, thearubigene, or into non-water soluble polymeric- flavonoids: including, among others, quercetin, kaempferol, myrecetin
4. Flavonoids: including quercetin, kaempferol, myricetin
5. Caffeic acid derivatives: including among others, chlorogenic acid, theogallin
6. Anorganic ions: high fluoride content (130-160 mg/kg), potassium and aluminum ions
7. Volatile oil: chief components linalool, in fermented tea also 2-methyI-hept-2-en-6-on, alpha-ionon and beta-ionon, more than 300 volatile compounds are involved in tea aroma

Tea leaves contain methylxanthines, with caffeine as the major compound (2.5-4.0%), theophylline (0.02-0.04%) and theobromine (0.15-0.2%), and different classes of flavonoids, including flavanols (10-25%, (-)-epicatechin (EC), (-)-epigallocatechin (EGC), (-)-epicatechin-3-O-gallate (ECG), and (-)-epigallocatechin-3-O-gallate (EGCG)), flavonols (eg. quercetin, kaempferol and their glycosides) and flavones (e.g. apigenin, and luteolin as C-glucuronides) L-Theanine (3%, 5-N-ethylglutamine) is the most important of the amino acids of the plant. Tea leaves also contain saponins, phenolic acids and tannins.

A cup of tea contains approximately 60 mg of caffeine (a cup of coffee contains about 100 mg) and the amount of this methylxanthine is independent of the mode of processing (black, green or other types). However, the theanine and polyphenol concentration is the highest in green tea.

Although no experimental data are available, the antidiarrheal effect of tea is directly linked to the polyphenol content of the drink. When applied in diarrhea, therefore green tea should be preferred.

The mild stimulant effect of green tea can be interpreted on the basis of its caffeine content. The oral administration of green tea increased locomotor activity in rats. It was confirmed that this activity can be attributed to the caffeine content of the tea. In a mouse model of chronic fatigue syndrome, green tea was effective in reversing the increase in immobility time.

Tea extracts have a beneficial influence on the glucose metabolism. A tea extract enriched and standardized to catechins improved the glucose tolerance and insulin sensitivity in rats. After 12 weeks of green tea supplementation, the green tea group had lower fasting plasma levels of glucose, insulin and triglyceride than the control rats. The insulin-stimulated glucose uptake of the adipocytes was significantly increased in the green tea group. In a rodent model of type 2 diabetes mellitus, green tea extracts reduced the glucose levels of food-deprived mice, and the glucosestimulated insulin secretion was enhanced.

The potential effect of green tea on body weight was linked to its caffeine content. However, recent studies have pointed to the role of other secondary metabolites of tea too. In a study on mice involving an experimental model of obesity, the intake of decaffeinated green tea for 6 weeks significantly slowed the rate of weight gain, as compared with the control group. In a further experiment, treatment induced a significant reduction in white adipose tissue weight as compared with high-fat–fed control mice. In mice fed a high-fat diet, EGCG treatment for 16 weeks reduced the body weight gain and body fat percentage. In one experiment, EGCG significantly reduced food intake in rats. EGCG treatment attenuated the insulin resistance and decreased the plasma cholesterol level. In a furtherstudy, EGCG, but not other catechins (EC, EGC and ECG) caused a body weight loss in rats. However, in other investigations green tea had no effect on body weight, and some experiments suggest the primary role of caffeine in weight reduction.

Green tea exerted an antimicrobial effect against a series of bacteria, including Streptococcus mutans. This may be the explanation of the experimentally conformed anti-caries effect of tea (and EGCG).

Different tea extracts and the catechins of tea exerted antioxidant effects in in vitro models. Inhibition of tumorigenesis in the lung, prostate and digestive tract by tea and its constituents (primarily EGCG) has been consistently demonstrated in different animal models

Tea leaves contain methylxanthines, with caffeine as the major compound (2.5-4.0%), theophylline (0.02-0.04%) and theobromine (0.15-0.2%), and different classes of flavonoids, including flavanols (10-25%, (-)-epicatechin (EC), (-)-epigallocatechin (EGC), (-)-epicatechin-3-O-gallate (ECG), and (-)-epigallocatechin-3-O-gallate (EGCG)), flavonols (eg. quercetin, kaempferol and their glycosides) and flavones (e.g. apigenin, and luteolin as C-glucuronides) L-Theanine (3%, 5-N-ethylglutamine) is the most important of the amino acids of the plant. Tea leaves also contain saponins, phenolic acids and tannins.

A cup of tea contains approximately 60 mg of caffeine (a cup of coffee contains about 100 mg) and the amount of this methylxanthine is independent of the mode of processing (black, green or other types). However, the theanine and polyphenol concentration is the highest in green tea.

Although no experimental data are available, the antidiarrheal effect of tea is directly linked to the polyphenol content of the drink. When applied in diarrhea, therefore green tea should be preferred.

The mild stimulant effect of green tea can be interpreted on the basis of its caffeine content. The oral administration of green tea increased locomotor activity in rats. It was confirmed that this activity can be attributed to the caffeine content of the tea. In a mouse model of chronic fatigue syndrome, green tea was effective in reversing the increase in immobility time.

Tea extracts have a beneficial influence on the glucose metabolism. A tea extract enriched and standardized to catechins improved the glucose tolerance and insulin sensitivity in rats. After 12 weeks of green tea supplementation, the green tea group had lower fasting plasma levels of glucose, insulin and triglyceride than the control rats. The insulin-stimulated glucose uptake of the adipocytes was significantly increased in the green tea group. In a rodent model of type 2 diabetes mellitus, green tea extracts reduced the glucose levels of food-deprived mice, and the glucosestimulated insulin secretion was enhanced.

The potential effect of green tea on body weight was linked to its caffeine content. However, recent studies have pointed to the role of other secondary metabolites of tea too. In a study on mice involving an experimental model of obesity, the intake of decaffeinated green tea for 6 weeks significantly slowed the rate of weight gain, as compared with the control group. In a further experiment, treatment induced a significant reduction in white adipose tissue weight as compared with high-fat–fed control mice. In mice fed a high-fat diet, EGCG treatment for 16 weeks reduced the body weight gain and body fat percentage. In one experiment, EGCG significantly reduced food intake in rats. EGCG treatment attenuated the insulin resistance and decreased the plasma cholesterol level. In a furtherstudy, EGCG, but not other catechins (EC, EGC and ECG) caused a body weight loss in rats. However, in other investigations green tea had no effect on body weight, and some experiments suggest the primary role of caffeine in weight reduction.

Green tea exerted an antimicrobial effect against a series of bacteria, including Streptococcus mutans. This may be the explanation of the experimentally conformed anti-caries effect of tea (and EGCG).

Different tea extracts and the catechins of tea exerted antioxidant effects in in vitro models. Inhibition of tumorigenesis in the lung, prostate and digestive tract by tea and its constituents (primarily EGCG) has been consistently demonstrated in different animal models