پروپولیس احتمالاً برای موارد زیر مؤثر می باشد:

1. دیابت: به نظر می‌رسد مصرف خوراکی پروپولیس کنترل قند خون را در افراد مبتلا به دیابت به ویژه در دیابت نوع ۲ تا حد کمی بهبود بخشد. با این حال، تأثیر قابل توجهی بر سطح انسولین یا مقاومت به انسولین ندارد.

2. تبخال لب (هرپس لابیالیس): استفاده از پماد یا کرم حاوی %۳-۰/۵ پروپولیس پنج بار در روز می تواند به بهبود سریع‌تر تبخال و کاهش درد کمک کند.

3. التهاب و زخم‌های داخل دهان (موکوزیت دهانی): مصرف خوراکی پروپولیس یا شستشوی دهان با دهانشویه پروپولیس می‌تواند به بهبود زخم‌های ناشی از داروهای سرطان کمک کند.

Propolis has most often been used by adults in doses of 400-500 mg by mouth daily for up to 13 months. It’s also used in many types of products, including creams, ointments, gels, and mouth rinses.

تداخل متوسط:

1. داروهای ضد انعقاد / ضد پلاکت: پروپولیس ممکن است سرعت لخته شدن خون را کند کند. مصرف پروپولیس همراه با داروهایی که سرعت لخته شدن خون را نیز کند می کنند، ممکن است خطر کبودی و خونریزی را افزایش دهد.

2. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 1A2): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. بپروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

3. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 2C19): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. پروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

4. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 2C9): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. پروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

5. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 2D6): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. پروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

6. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 2E1): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. پروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

7. داروهای تغییر یافته توسط کبد (سوبستراهای سیتوکروم P450 3A4): برخی از داروها توسط کبد تغییر یافته و تجزیه می شوند. پروپولیس ممکن است سرعت تجزیه این داروها توسط کبد را تغییر دهد. این امر می تواند اثرات و عوارض جانبی این داروها را تغییر دهد.

8. وارفارین: وارفارین برای کند کردن سرت لخته شدن خون استفاده می شود. پروپولیس ممکن است اثرات وارفارین را کاهش دهد. این امر ممکن است خطر لخته شدن را افزایش دهد.

اطلاعات قابل اعتماد کافی برای دانستن اینکه آیا پروپولیس در دوران بارداری بی خطر است یا خیر، وجود ندارد.

مصرف خوراکی پروپولیس در دوران شیردهی احتمالاً بی خطر است. دوزهای ۳۰۰ میلی گرم روزانه تا ۱۰ ماه به طور ایمن استفاده شده است.

1. شرایط خونریزی: یک ماده شیمیایی خاص در پروپولیس ممکن است لخته شدن خون را کند کند. مصرف پروپولیس ممکن است خطر خونریزی را در افراد مبتلا به اختلالات خونریزی افزایش دهد.
2. آلرژی: برخی از محصولات پروپولیس ممکن است با محصولات جانبی زنبور عسل آلوده باشند. اگر به محصولات جانبی زنبور عسل حساسیت دارید، با احتیاط از پروپولیس استفاده کنید.
3. جراحی: یک ماده شیمیایی خاص در پروپولیس ممکن است سرعت لخته شدن خون را کند کند. مصرف پروپولیس ممکن است خطر خونریزی در حین و بعد از جراحی را افزایش دهد. ۲ هفته قبل از جراحی مصرف پروپولیس را قطع کنید.

The composition of propolis varies with its geographic and plant source, as well as with the collection season.The alcohol extract of propolis is called propolis wax or tincture, with the insoluble residue known as propolis resin. Propolis contains 50% resin and vegetable balsam, 30% wax, 10% essential and aromatic oils, 5% pollen, and 5% other substances, including minerals such as magnesium, nickel, iron, calcium, and zinc.

Propolis contains flavonoids, including quercetin, pinocembrin, galangin, and pinobanksin, as well as hydroquinone, caffeic acid, and caffeic acid esters. A number of other compounds have been identified in propolis from specific geographic sources.